เหอเฉียงเดินออกจากหมู่บ้านด้วยความคึกคัก ในใจยังวางแผนว่าถ้าเรื่องสำเร็จจะแบ่งเงินสามพันหยวนนั้นอย่างไร แต่ใครจะรู้ เพิ่งเดินมาถึงชายป่าเล็ก ก็ถูกคนเอาเสื้อผ้ามาคลุมหัวไว้
เขาดิ้นรนสุดชีวิต แต่มือของคนคนนั้นเหมือนคีมเหล็ก ไม่ว่าจะดิ้นอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด
เหอเฉียงถึงได้กลัวขึ้นมาจริง ๆ เสียงสั่นเครือถามว่า “นายเป็นใคร นายจะทำอะไร”
แต่ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไร คนคนนั้นก็เงียบกริบ ไม่ส่งเสียงใด ๆ จับมือเขาเดินเข้าป่าไป พอเขากำลังจะตะโกน คนคนนั้นก็ออกแรงปลดขากรรไกรเขาลง
“อึก ๆ ปล่อย... ฉัน... อึก!”
คนคนนั้นเห็นเขาหยุดตะโกนโวยวาย ก็จับมือไขว้หลังไว้ แล้วเตะจนเขาล้มลงกับพื้น จากนั้นหมัดก็ร่วงลงมาราวกับฝนเท
ไม่นาน เหอเฉียงก็ถูกชกจนหน้าบวมหน้าช้ำ หมดเรี่ยวแรง กระดูกมือที่เพิ่งจะดีขึ้นก็เลื่อนผิดที่อีกครั้ง เจ็บจนตาพร่ามืดไปหมด แล้วก็หมดสติไป พอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง รอบข้างก็มืดสนิทไปแล้ว
เรือนจือชิง
เวินหลีเห็นลู่เจ๋อชวนยังไม่กลับมา ก็นึกว่าเขาไปยุ่งอีกแล้ว จึงกลับเข้าบ้านหุงข้าวไว้
เธอเพิ่งจะตั้งใจจะผัดกับข้าว ก็เห็นลู่เจ๋อชวนกลับมาด้วยสภาพกร่ำกรำ ตอนกลับมานั้น สีหน้าเขาดูแย่ไปหน่อย เวินหลีได้กลิ่นเลือดเลือนลางจากตัวเขา ใจก็พลันลอยขึ้นมาทันที
“เธอบาดเจ็บเหรอ”
ลู่เจ๋อชวนตรวจดูตัว เห็นกางเกงของตัวเองมีเลือดกระเซ็นติดอยู่หยดเดียว ไม่คิดเลยว่าแค่หยดเดียวนี้จะทำให้เธอได้กลิ่น เห็นแววกังวลชัดเจนในดวงตาเธอ ก็รีบอธิบาย
“ไม่ใช่เลือดของฉัน”