มาถึงลานบ้าน กู้หวยชงชารออยู่แล้ว เห็นการแต่งตัวของเวินหลี เขาชะงักไปสองวิ แต่ถึงแม้จะเปลี่ยนชุด แต่รูปร่างเปลี่ยนไม่ได้ เลยจำได้แวบเดียวว่าเป็นสหายจางชุ่ยฮวา
“สหายจาง วันนี้เปลี่ยนชุดทำไมหรือ?”
เวินหลีกลอกตา “คราวก่อนฉันออกไปโดนคนสะกดรอยตามน่ะสิ!”
สีหน้าผ่อนคลายของกู้หวยหายไป ยื่นถ้วยชาให้เวินหลี “ฉันจะสืบให้แน่ว่าคนนั้นเป็นใคร!”
จากนั้น ตาบากกับอีกคนก็ออกจากลานบ้านไปอย่างเงียบเชียบ
“ได้ เรื่องนี้รบกวนนายแล้วกัน! อ้อ คราวนี้ฉันเอาผลไม้มาด้วย” เวินหลีพูดพลางหยิบแตงโมกับองุ่นในตะกร้าสะพายหลังออกมา “เอามั้ย?”
กู้หวยไม่ต้องชิมหรอก แค่ดูสภาพแตงโมกับองุ่นก็รู้ว่าเป็นของดี หน้ายิ้มจนแทบจะเป็นดอกไม้
ยกมือเรียกสามไปเอามีดมา กู้หวยผ่าแตงโมแค่ไม่กี่ทีก็เสร็จ เขาชิมก่อนเป็นคนแรก “หวานมากเลย นี่พันธุ์ใหม่เหรอ?”
เวินหลียิ้มแห้ง “ฉันก็แค่คนส่งของ จะไปรู้พันธุ์ได้ไง?”
“จริงด้วย!” กู้หวยเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “ฉันเอาหมดเลย ที่เธอมีเท่าไหร่?”
“ฉันวางไว้ที่ลานบ้านนู่นแล้ว แตงโมประมาณห้าร้อยกว่าชั่ง องุ่นสองร้อยกว่าชั่ง”
บอกว่าห้าร้อยชั่ง จริงๆ ก็แค่สี่สิบกว่าลูก หลักๆ คือแตงโมมันลูกใหญ่มาก ลูกละสิบกว่าชั่ง เลยไม่ได้เอามาเยอะ
“สหกรณ์ขายแตงโมสามเหมาชั่ง ไม่ใช้คูปอง ส่วนของเธอนี่ฉันให้ได้แค่สามเหมาห้าสิบเฟินชั่ง แพงไปขายยาก องุ่นสองเหมาห้าสิบเฟินชั่ง!”