ฝูงชนฮือฮา นั่นมันฝูงหมูป่าเชียวนะ!
แค่ไม่กี่คนจะรับมือไหวรึ?
ปกติพวกกองร้อยอาสาสมัครเห็นฝูงหมูป่าก็ใจสั่นแล้ว ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนของเหอเฉียงจะไปทำอะไรได้?
เดิมทีหูเสี่ยวเฉ่ามาแค่ดูความคึกคัก แต่พอได้ยินว่าเหอเฉียงอยู่ภูเขาด้านหลัง สมองก็หมุนติ้ว ราวกับเพิ่งตั้งสติได้
“นายบอกว่าเหอเฉียงบ้านฉันอยู่ภูเขาด้านหลังด้วยรึ?”
เวินหลีพยักหน้า “ใช่!”
หูเสี่ยวเฉ่าถอยหลังไปสองก้าว ดูเหมือนโดนตีแรงไม่น้อย ไม่นานนักเธอก็พุ่งเข้าใส่เจียงเยว่เอ๋ออย่างดุดัน
“อ๊าก~ ฉันจะตีอีตัวซวย อีหน้าตัวเมีย ให้ตายเถอะ โทษแกทั้งนั้น โทษแกทั้งนั้น ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไป แกต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”
เจียงเยว่เอ๋อไม่คิดว่าหูเสี่ยวเฉ่าจะพุ่งเป้ามาที่ตน ร่างกายเสียหลัก ล้มลงไปกับพื้น
หูเสี่ยวเฉ่ากระโจนขึ้นขี่อกเธอ ง้างมือตบฉาดๆ ใส่หน้าเธอหลายฉาด
ทุกคนรีบดึงหูเสี่ยวเฉ่าออก เกลี้ยกล่อมให้เธอใจเย็น
ส่วนผู้ใหญ่บ้านไม่ได้สนใจลูกสาวที่ถูกตี หูได้ยินแต่ชื่อหวังจื้อ หวังจื้อกับเจียงเยว่เอ๋อเป็นเพื่อนนักเรียนกัน ที่เขานั่งตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านได้ก็เพราะหวังจื้อช่วย
“จือชิงเวิน คนกลุ่มนั้นมีคนชื่อหวังจื้ออยู่ด้วยรึ?”
เวินหลีพยักหน้า “ฉันได้ยินชื่อนั้นจริงๆ อีกคนชื่อจ้าวซาน อีกสองคนฉันไม่รู้จัก!”
ร่างผู้ใหญ่บ้านเซถลา เกือบล้ม
“เฒ่า... เฒ่าหลี่ เร็วเข้า ไปที่คอมมูนแจ้งรองหัวหน้าหวัง บอกว่าลูกเขาเข้าภูเขาไปเจอหมูป่า แล้วก็แจ้งตำรวจด้วย!”