จ้าวซานเห็นเวินหลีตัวสะอาด แม้แต่ยังเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดใหม่ นึกถึงทุกการกระทำของเวินหลีวันนี้ และเหตุการณ์ประหลาดที่หมูป่าและงูพิษคลั่งเข้าโจมตีพวกเขา รูม่านตาก็สั่นระริก
“แกเป็นสัตว์ประหลาดอะไรกันแน่?”
เวินหลียกมือปิดปากเกินจริง “พูดอะไรน่ะ? เดี๋ยวนี้เขาไม่นิยมงมงายนะ!”
ท่าทางของเธอตกไปถึงตาจ้าวซาน เขาเข้าใจว่าเวินหลียอมรับแล้ว มือที่ถือปืนสั่นเทา “อย่าขยับ ไม่งั้นฉันยิงจริง ๆ!”
เวินหลีไม่กลัวเขาเลย ถ้าเขายังมีกระสุนอยู่ จะทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพกระจอกขนาดนี้ได้ยังไง?
จ้าวซานคนนี้ในอนาคตจะเป็นองครักษ์ของเจียงเยว่เอ๋อ คอยจัดการศัตรูให้เจียงเยว่เอ๋อไปหลายคน วิธีการจัดการของเขาก็วิปริต ทุกคนที่ตกอยู่ในมือเขาแทบไม่มีศพที่สมบูรณ์ เวินหลีจะปล่อยไอ้โรคจิตนี่ไปได้ยังไง?
เวินหลีเป็นห่วงว่าคนข้างล่างจะขึ้นมา เลยไม่พูดพร่ำทำเพลงกับเขา หยิบยามอมออกมาโบกใส่หน้าเขา จ้าวซานเบิกตากว้างทันที ไม่ทันแม้แต่จะพูด จากนั้นก็หลับตาลงสลบไป
เธอเก็บคนเข้ามิติ แล้วพาเขาเดินลึกเข้าไปอีก ราวสองกิโลเมตร เวินหลีถึงหยุด แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ เธอถึงปล่อยจ้าวซานออกมา แล้วสาดน้ำพุวิญญาณลงบนตัวเขา
ทำทั้งหมดเสร็จ ได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมา เธอหันหลังกลับทันที!
กลับมาถึงแถวพงหญ้า เจอหมูป่าสี่ตัว เวินหลีถือโอกาสตอนที่พวกมันยังคุ้ยหาน้ำพุวิญญาณที่ตกค้างบนพื้น เก็บหมูป่าเข้ามิติโดยตรง กันไม่ให้พวกมันไปทำร้ายชาวบ้านข้างล่าง