“เธอคิดว่าหยางผิงคือเนื้อคู่ที่ดีเหรอ?”
“ก็ต้องดูว่าเรามองจากมุมไหน หยางผิงกินอาหารปันส่วน หลี่เซียงเซียงเป็นคนจิตใจดี ซื่อสัตย์ และขยันทำงาน แต่ยังไงเธอก็เป็นแค่สาวบ้านนอก ถ้าแต่งเข้าอยู่ในเมืองได้จริง ๆ ก็นับว่าเป็นเนื้อคู่ที่ดีนะ!”
เวินหลีมีสีหน้าครุ่นคิด เธอมองเรื่องนี้ผ่านมุมมองพระเจ้า รู้ว่าหยางผิงมันก็คือคนเลว แถมเธอเองก็ไม่ใช่คนยุคนี้ตั้งแต่แรก มุมมองที่ใช้คิดหลายเรื่องจึงต่างจากคนยุคนี้จริง ๆ
เฉินเยียนพูดถูก บางทีสำหรับครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้าน ด้วยเงื่อนไขของหยางผิง อาจจะนับว่าเป็นเนื้อคู่ที่ดีก็ได้
เพราะถ้าแต่งเข้าอยู่ในเมืองได้ มีอาหารปันส่วนกิน มีใครยอมทนลำบากในชนบทบ้างล่ะ?
เฉินเยียนเห็นสีหน้าของเวินหลีเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา จึงตบที่ไหล่เธอเบา ๆ “เธอก็อย่าคิดมากไปเลย หัวหน้าหมู่บ้านรักหลี่เซียงเซียง คงไม่ยอมให้เซียงเซียงแต่งกับคนแบบนั้นหรอก!”
เวินหลีพยักหน้า ส่วนที่ควรเตือนเธอก็เตือนไปแล้ว ถ้าหลี่เซียงเซียงรู้ทั้งรู้ว่าหยางผิงชอบเจียงเยว่เอ๋อ แต่ยังจะยอมแต่งกับเขา เธอก็จะไม่พูดอะไรมากกว่านี้
เวินหลีคิดว่าเรื่องนี้จะจบไปแบบนั้น ใครจะรู้ว่าวันรุ่งขึ้น หัวหน้าหมู่บ้านกลับมาหาเวินหลี
หัวหน้าหมู่บ้านมองเวินหลีด้วยท่าทีกล้ำกลืน อ้าปากแล้วก็หุบไป ครู่หนึ่งไม่รู้จะพูดยังไงดี
เวินหลียิ้มมองหัวหน้าหมู่บ้าน เพราะปกติเขาเป็นคนจริงจัง ภาพที่ดูเคอะเขินแบบนี้หาดูได้ยาก