ทั้งสามคนแบกลูกพลับลงจากภูเขา พอดีเจอกับเพื่อนจือชิงหญิงหลายคนจากเรือนจือชิง
หนิวเจาตี้เห็นพวกเขาเก็บลูกพลับได้มากมายขนาดนี้ ดวงตาเป็นประกายทันที “จือชิงเวิน พวกคุณไปเก็บลูกพลับนี่มาจากไหนกันคะ”
“ฉันเองก็ไม่รู้ตำแหน่งที่แน่ชัดหรอกนะ แค่โชคดี ตอนเดินเตร่อยู่ในป่าไปเจอต้นพลับต้นหนึ่งพอดี แต่ตอนนี้เก็บหมดแล้วล่ะ”
ของในป่าทุกคนก็เก็บกันได้ทั้งนั้น ในเมื่อหลี่เซียงเซียงบอกว่านั่นเป็นที่ลับของเธอ ก็บอกคนอื่นไม่ได้
คำพูดของเวินหลีปฏิเสธอย่างชัดเจนแล้ว หนิวเจาตี้ทำหน้าเศร้า แต่ก็ยังไม่ยอมรามือ
“คุณบอกตำแหน่งให้พวกเราก็ได้นี่นา ปีหน้าเราจะได้ไปเก็บด้วยกันไง”
“ฮ่า ๆ ไว้ปีหน้าค่อยว่ากันอีกทีเถอะ”
หนิวเจาตี้เห็นเวินหลีไม่ยอมบอก ก็พึมพำออกมา “ชิ~ ขี้เหนียว”
“เธอว่าใครขี้เหนียว” หลี่เซียงเซียงนิสัยโผงผางอยู่แล้ว แถมยังเป็นลูกสาวหัวหน้าหมู่บ้าน ยิ่งไม่ข่มไว้เลย
หนิวเจาตี้มาอยู่ในหมู่บ้านหลายปีแล้ว รู้ดีว่าหลี่เซียงเซียงรับมือยาก จึงรีบฉีกยิ้มประจบประแจงขึ้นมา
“สหายหลี่ ฉันหมายถึงจือชิงเวินน่ะค่ะ พวกเราเป็นจือชิงเหมือนกัน ควรช่วยเหลือกันเป็นเรื่องธรรมดา แต่เธอกลับไม่ยอมบอกทุกคน ช่างขี้เหนียวสุด ๆ ไปเลย”
เวินหลีกอดอก จ้องมองพวกนั้นอย่างมีนัยยะ แม้ว่าหลี่หงกับหลิวซิ่วจะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็เห็นได้ชัดว่าพวกเธอเห็นด้วยกับคำพูดของหนิวเจาตี้
“หน้าใหญ่จริงนะ ต้นพลับนั่นฉันเป็นคนเจอ ฉันยินดีที่จะพาเสี่ยวหลีกับคนอื่นไปเก็บ เธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”