เวินหลีรู้สึกกระอักกระอ่วน การอวดนี่ช่าง...
หลัก ๆ คือเธอไม่ได้ดูดี ๆ แถมยุคนี้ใครจะกล้าเอาของโบราณมาใช้โจ่งแจ้ง?
“ฮ่า ๆ คราวหน้าฉันจะส่งชุดใหม่มาให้!”
“ไม่ต้องแล้ว ที่นี่ฉันยังมี!” กู้หวยมองเธออย่างตัดพ้อ แล้วเอามือกุมหน้าอกที่ยังปวดหนึบ “เธอรีบไปเถอะ ไม่งั้นฉันกลัวจะอดไม่ได้อยากซัดเธอ!”
เวินหลีเห็นท่าไม่ดี รีบคว้าตะกร้าสะพายหลังเผ่นทันที
กู้หวยเห็นเธอวิ่งเหมือนโดนหมาไล่ ยิ่งเจ็บอก เขาขยี้หว่างคิ้ว กัดฟันพูดว่า “สาม ไปบอกเธอว่าอาทิตย์หน้ามาที่นี่ ต้นผลไม้น่าจะมาถึงวันสองวันนี้”
สามกลั้นหัวเราะ แล้วรีบวิ่งตามออกไป
เวินหลีเห็นคนวิ่งตามมา หันไปมองก็เห็นว่าเป็นสาม จึงหยุดเดินทันที
“อะไรนะ หัวหน้าแกเสียดายแล้ว? ให้มาไล่กระทืบฉัน?”
สามโบกมือไม่หยุด “ไม่ใช่ไม่ใช่ หัวหน้าให้ฉันบอกเธอว่าอาทิตย์หน้ามาหน่อย ตันผลไม้น่าจะมาถึงแล้ว!”
เวินหลีถอนหายใจโล่งอก ไม่โกรธก็ดีแล้ว “โอเค ฉันรู้แล้ว กลับไปปลอบหัวหน้าแกดี ๆ ล่ะ!”
สามรู้สึกงง “หา? ทำไมล่ะ?”
“ฉันกลัวเขาโกรธจนกระอักเลือด!”
สาม: ...
ออกจากตลาดมืดแล้ว เวินหลีหาที่เปลี่ยนเสื้อผ้า พอเดินออกจากตรอกก็เห็นคนห้าหกคนยืนซุ่มซ่อนมองเข้ามาอย่างลับ ๆ
ไม่นานตาบากก็พาหญิงวัยกลางคนที่มีรูปร่างคล้ายเธอออกมา คนพวกนั้นเห็นยายคนนั้น ตาเป็นประกาย พอตาบากกับพวกเดินไปไกล คนพวกนั้นก็รีบตามติดทันที