หลังจากเวินหลีเห็นกัวไช่เสียจากไปแล้ว ก็เริ่มกินข้าว แม้อารมณ์จะถูกกัวไช่เสียทำให้เสีย แต่ความอยากอาหารของเธอไม่ได้ลดลงเลย
“จือชิงเวิน จือชิงเวิน เกิดเรื่องแล้ว!”
ทุกคนได้ยินเสียงตะโกนร้อนรนของหลิวซิ่ว ก็พากันเปิดประตูห้องออกมา
“เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“จือชิงกัวไปสูดอากาศริมแม่น้ำแล้วลื่นล้ม ตอนนี้ยังอยู่ที่ห้องหมออู๋ ลูกในท้องหายไปแล้ว!”
“เธอเป็นเรื่องก็เรื่องของเธอสิ แกจะตะโกนเรียกเสี่ยวหลีทำไม?” เฉินเยียนในตอนนี้ไม่ได้คิดซ้ำเติม แต่เมื่อครู่ท่าทีการพูดของหลิวซิ่วฟังแล้วทำให้คนไม่สบอารมณ์
“ทุกคนบอกว่าสาเหตุที่จือชิงกัวไปริมแม่น้ำ เพราะกลิ่นเนื้อแกะที่จือชิงเวินทำขึ้นมา เธอทนกลิ่นนั้นไม่ได้ มีคนบอกว่าจือชิงเวินทำร้ายจือชิงกัว!”
หลิวซิ่วพูดจบยังระแวดระวังถอยหลังไปสองก้าว ราวกับกลัวจะถูกเวินหลีต่อย “นี่ไม่ใช่ฉันพูดนะ! ไม่เกี่ยวกับฉันเลย!”
เวินหลีขมวดคิ้ว เรื่องเพิ่งเกิดไม่นาน แต่ในหมู่บ้านก็ลือกันไปทั่วแล้ว เรื่องนี้คิดยังไงก็รู้สึกผิดปกติ
อีกอย่าง ทำไมมันบังเอิญขนาดนั้น เธอแค่ผัดเนื้อแกะ กัวไช่เสียก็แท้งลูก? ก่อนหน้านี้เธอออกไปอวดทุกวันก็ไม่เห็นเธอจะเป็นอะไรนี่?
ลู่เจ๋อชวนเดินเข้าไปถามหลิวซิ่ว “ใครเจอจือชิงกัวที่ริมแม่น้ำ?”
หลิวซิ่วไม่เข้าใจ “ก็จือชิงแซ่เจียงยังไง!”
เวินหลีกับลู่เจ๋อชวนสบตากัน ไม่นานก็คิดออกถึงเบาะแสสำคัญ
ใครๆ ก็รู้ว่าสองสามีภรรยากัวไช่เสียกับเวินหลีไม่ถูกกัน เรื่องกัวไช่เสียแท้ง แม้จะไม่เกี่ยวข้องกับเวินหลีโดยตรง แต่ข่าวลือนั้นน่ากลัว หากมีคนบอกว่าเวินหลีจงใจ เมื่อสามคนกลายเป็นพยัคฆ์ เวินหลีก็ล้างคราบไม่ออก!