กู้หวยเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบา ๆ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเขาเพิ่งได้ข่าว หวังจื้อดันมาตกม้าตายเพราะสาวจือชิงคนหนึ่ง แถมของลับยังใช้การไม่ได้อีก ตอนนี้เวินหลีมาถึงก็ขอให้เขาช่วยจัดการซ่งฮุย...
มุมปากเขายกยิ้ม คิดว่า อีกไม่นานเขาคงได้รู้ตัวจริงของ 'จางชุ่ยฮวา' แล้ว!
“เธอเคยคิดไหม ว่าทิศทางจัดการซ่งฮุยมันผิด!”
“หือ? หมายความว่าไง?”
กู้หวยจุ่มนิ้วลงในน้ำชาเล็กน้อย แล้วเขียนตัวอักษรหนึ่งลงบนโต๊ะ
เวินหลีไม่เข้าใจอยู่พักหนึ่ง ในยุคนี้ โดยเฉพาะทางเหนือที่มีสัตว์ร้ายชุกชุม การจะหาปืนมายากแต่ก็ไม่ใช่ไม่มีทาง ยิ่งไปกว่านั้นหวังจื้อมีเส้นสายหนาแน่น ทำไมกู้หวยถึงพูดแบบนี้?
กู้หวยเห็นเธอมีสีหน้างุนงง เลยต้องคอยบอกใบ้ให้
“ปกติมีแต่พวกแก๊งค้ามนุษย์เท่านั้นที่ใช้ปืนเถื่อน!”
ตาของเวินหลีเป็นประกาย เข้าใจความหมายของกู้หวยทันที มิน่าล่ะตอนนั้นตำรวจไม่กี่คนเห็นปืนกระบอกนั้นถึงมีสีหน้าซับซ้อน ตอนนั้นเธอไม่ได้ใส่ใจ ที่แท้ก็เพราะสาเหตุนี้!
ปืนคือจุดพลิก หากสืบเจออะไรจริง ๆ ต่อให้ตาซ่งก็หนีไม่รอด ตาซ่งล้มลงเมื่อไหร่ ซ่งฮุยก็เป็นแค่เสือกระดาษ
หวังกัง ไอ้หนุ่มกินข้าวเมียที่อาศัยบ้านพ่อตาขึ้นมา พอเกิดเรื่องคงรีบล้างมลทินให้ตัวเองเป็นอย่างแรกแน่ แถมอาจจะก่อไฟอีกกองด้วยซ้ำ!
“พี่ใหญ่กู้ ขอบคุณนะ แต่ยังต้องรบกวนให้คุณเอาเรื่องนั้นไปยัดใส่หน้าซ่งฮุยก่อน!”