สามีภรรยาคู่นี้ คนหนึ่งกำลังคิดว่าจะพาลูกนอกสมรสกลับบ้านอย่างไร ส่วนอีกคนใจจดจ่ออยู่ที่หวังจื้อทั้งหมด ชั่วขณะนั้นก็ยังไม่มีใครคิดจะสืบหาสาเหตุเรื่องราวที่เกิดขึ้น
ส่วนไอ้โรคจิตนั่น พิษงูเข้าปอดไปแล้ว ยังไปไม่ถึงโรงพยาบาลก็สิ้นใจเสียก่อน
อีกคนบาดเจ็บที่สมอง จะฟื้นหรือไม่ฟื้นก็ยังไม่แน่ แถมฟื้นมาแล้วจะมีผลข้างเคียงอะไรหรือเปล่าก็ไม่มีใครรู้ แต่อย่างน้อยก็รอดชีวิตมาได้ชั่วคราว
แม้แขนข้างหนึ่งของเหอเฉียงจะใช้การไม่ได้แล้ว แต่อาการบาดเจ็บยังนับว่าเบากว่าอีกสองสามคน
ตอนนี้มีเหอเฉียงที่ยังรู้สึกตัว ตำรวจสองสามนายมาที่โรงพยาบาลเพื่อบันทึกปากคำตั้งแต่วันรุ่งขึ้น เหอเฉียงยังไม่รู้สภาพของคนอื่น พูดแต่เพียงว่าเวินหลีจงใจทำร้ายพวกเขา
ตำรวจที่มาก็ใช่คนโง่ หลอกล่อถามนิดหน่อยก็ให้เขาพูดความจริงออกมา
คำพูดของเขาผิดไปจากของเวินหลีอยู่บ้าง แต่ก็ต่างกันไม่มากนัก เหอเฉียงเองก็ไม่โง่ เขาย่อมไม่ยอมรับหรอกว่าพวกเขาคิดจะทำอะไรเวินหลี ยืนกรานว่าพวกเขาแค่อยากขู่ให้เธอกลัวเท่านั้น
ตำรวจไม่กี่คนย่อมไม่เชื่อคำโกหกของเขาแน่ “ขู่คนกันถึงกับใช้ปืนเถื่อนได้ด้วยรึ?”
“ขะ... พวกเราแค่อยากไปจับไก่ป่ามากกว่า ไม่ได้ใช้ปืนเถื่อนขู่จือชิงเวินสักหน่อย!”
เวินหลีแค่ถูกทำให้ตกใจ แล้วก็ไม่ได้รับบาดเจ็บจริงจังอะไร แถมห้าคนนี้ตายก็ตาย บาดเจ็บก็บาดเจ็บ ตำรวจก็ได้แต่พักเรื่องนี้ไว้ก่อน
พวกเขาอยากสืบหาแหล่งที่มาของปืนเถื่อน แต่คนอื่นยังหมดสติอยู่ ฝั่งเหอเฉียงก็ถามอะไรไม่ได้อีก ได้แต่เริ่มจากด้านอื่นไปก่อนชั่วคราว