หลังฟังการแนะนำตัวของลู่เจ๋อชวนจบ สายตาของสาวจือชิงสองสามคนก็กวาดไปมาระหว่างลู่เจ๋อชวนกับเจียงเฉินโดยไม่รู้ตัว แต่เดิมเจียงเฉินเป็นคนหน้าตาดีที่สุดในเรือนจือชิง แม้ลู่เจ๋อชวนจะผิวคล้ำกว่าเจียงเฉินหน่อย แต่ใบหน้านั้นไม่ด้อยไปกว่าเจียงเฉินเลย
แถมเขายังสูงกว่าเจียงเฉินอีกครึ่งหัว ตัวเขาก็บึกบึนกว่าเจียงเฉินไม่น้อย!
ความสนใจของทุกคนอยู่ที่จือชิงใหม่ ไม่มีใครสังเกตเลยว่า สีหน้าของซูฮ่าวตอนมองลู่เจ๋อชวนนั้นตื่นตระหนกแค่ไหน
สายตาเวินหลีกวาดมองลู่เจ๋อชวนแวบหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว ก่อนหน้านี้เห็นแค่ใบหน้า ตอนนี้ดูรูปร่างเขาอีกที เวินหลีแอบอุทานในใจ กล้ามหน้าท้องนี่ไม่ต่ำกว่า 8 ชิ้นเลยมั้ง!
มองไปที่บุคลิกของเขา เวินหลีรู้สึกว่าบุคลิกของลู่เจ๋อชวนไม่เหมือนคนทั่วไป แม้ท่าทางเขาจะปล่อยตัวไปบ้าง เวลานั่งก็ทิ้งตัวสบาย ๆ แต่หว่างคิ้วกลับแฝงไว้ด้วยมาดเที่ยงธรรม
ท่าทางนั้นกลับเหมือน... ทหาร!!
เวินหลีนึกถึงจดหมายของพี่ชาย รู้สึกราวกับว่าตัวเองค้นพบความจริงบางอย่างที่คาดไม่ถึง
ลู่เจ๋อชวนเห็นท่าทางตรงไปตรงมาของเวินหลีก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย จือชิงคนอื่นแอบมอง แต่เวินหลีตาแทบจะจ้องเขม็ง หน้ายังแสดงอารมณ์หลากหลายเสียด้วย
นึกถึงทุกครั้งที่เวินซวี่พูดถึงน้องสาวตัวเองด้วยความภูมิใจ...
นี่คือคนที่เขาบอกว่าขี้กลัวและว่านอนสอนง่ายงั้นเหรอ?
เรื่องสวยนี่ไม่ได้โม้ แต่เวินซวี่น่าจะไม่ค่อยรู้นิสัยน้องสาวตัวเองนะ? หน้าตาแบบนี้เหมือนคนขี้กลัวที่ไหน?