เมื่อฟ้ามืดลง เวินหลีรีบปิดประตูห้อง เข้าสู่มิติ เก็บเกี่ยวข้าวและข้าวสาลีที่สุกแล้ว รวมถึงพืชผักอีกจำนวนหนึ่ง
ต้นกล้าผลไม้โตเป็นต้นใหญ่แล้ว ซุ้มองุ่นก็ห้อยพวงผลเต็มไปหมด แตงโมก็โตเท่ากำปั้น ถ้าดูตามความเร็วนี้ องุ่นกับแตงโมจะสุกในอีกสองสามวัน
ส่วนต้นผลไม้โตช้ากว่า อีกประมาณสิบวันก็น่าจะออกดอกออกผล
เวินหลีไปที่เล้าไก่ เก็บไข่ไก่ออกมาเรียงไว้ จากนั้นปลูกผักบุ้งริมแม่น้ำสายเล็ก เสร็จแล้วจึงปัดมือ หยิบมะเขือเทศขึ้นมากัดไปพลาง เดินกลับมายังลานบ้าน
ห้องในลานบ้านถูกเธอเก็บกวาดจนใหม่เอี่ยม แต่ยังขาดของบางอย่าง เธอตั้งใจว่าครั้งหน้าไปคอมมูน จะซื้อเก้าอี้หวายมาวางในมิติสักตัว เวลาว่างๆ นั่งงีบบนเก้าอี้หวายก็สบายดี
โดยเฉพาะช่วงหน้าหนาวที่ต้องอยู่แต่ในบ้าน ตอนนั้นออกไปไหนไม่ได้ และไม่มีอะไรทำ พอถึงเวลาเธอก็จะอยู่ในมิติ อ่านหนังสือ จิบชา ฆ่าเวลา ยังไงในห้องหนังสือก็มีหนังสือมากมาย ฝึกทักษะเพิ่มก็ดี
วันรุ่งขึ้น เฉินเยียนกับฉีจวินปั่นจักรยานเข้าเมืองตั้งแต่เช้าตรู่ เวินหลีกับเหล่าจือชิงไปทำงาน
รับเครื่องมือเกษตรมาแล้ว เวินหลีก็ตามป้าหวังไปที่นา
พอถึงนา ป้าหวังก็ทำหน้าลึกลับ บอกเวินหลีว่า “บ้านตระกูลเหอวันนี้จะแบ่งสมบัติกันแล้ว!”
“หา? ก็ท่านปู่เหอไม่ใช่จะเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ไม่ยอมตกลงหรือ?”