“คืนนี้มีงานเลี้ยงต้อนรับจือชิงใหม่ อย่าลืมมาทานข้าวด้วยกันนะ!” หลี่หงกำชับเป็นพิเศษ
เวินหลีไม่ได้ปฏิเสธ เพราะยังไงทุกคนก็ต้องอยู่ร่วมกันต่อไป อย่างน้อยก็ควรทำความรู้จักกันไว้ “ได้ เดี๋ยวฉันเอาข้าวสารของฉันไปด้วยนะ!”
กลับถึงห้อง เธอหยิบพัสดุออกมาจัดเก็บ ผลคือพอแกะห่อออก ก็มีธนบัตรต้าถวนเจี๋ยหล่นออกมาพร้อมกับคูปองอีกจำนวนหนึ่ง ในนั้นเฉพาะคูปองเนื้อรวมกันได้ตั้งสามชั่ง
ไม่รู้ว่าเย่หมิ่นต้องอดออมมานานแค่ไหนถึงเก็บได้ขนาดนี้ จากเงินเดือนของเย่หมิ่น แต่ละเดือนมีคูปองเนื้อครึ่งชั่ง สามชั่งนี่เท่ากับโควตาครึ่งปีของป้าเย่เลย
เวินหลีแอบจดจำน้ำใจของเย่หมิ่นไว้ในใจ เป็ดไก่ในมิติของเธอโตจนหนักชั่งกว่าแล้ว คราวหน้าไปอำเภอ จะเอาพวกเป็ดไก่สด ๆ ไปให้พวกเขา
เก็บข้าวของให้เรียบร้อย แล้วจัดห้องอีกหน่อย เฉินเยียนกับพวกก็เลิกงานกลับมาพอดี
“เสี่ยวหลี พรุ่งนี้ให้ฉันยืมจักรยานหน่อยนะ ฉันกับฉีจวินจะไปอำเภอ ฉีจวินพาฉันซ้อนท้ายเหนื่อยเกิน เราเลยว่าจะขี่คนละคัน”
เวินหลีหยิบซาลาเปายัดไส้เนื้อที่ห่อกลับมาจากร้านอาหารของรัฐออกมา แจกให้พวกเขาคนละลูก
“ได้ เดี๋ยวฉันเอากุญแจให้!”
เฉินเยียนได้กลิ่นหอมของซาลาเปาแทบน้ำลายไหล “อูย หอมจังเลย ฉันอยากกินเนื้อจะแย่แล้ว!”
“เอามารองท้องไปก่อน วันนี้จือชิงใหม่มา ต้องไปกินข้าวที่เรือนหน้า!”
“งั้นฉันกินให้อิ่มก่อน!” เฉินเยียนกลับเข้าห้องไปชงนมมอลต์อีกแก้ว เห็นชัดว่า กับข้าวที่เรือนหน้าทำให้เธอเอือมระอาเต็มทน