คนพวกนั้นพอเห็นสภาพน่าอนาถของหวังจื้อ ก็เยาะเย้ยถากถางอีกสองสามประโยค ก่อนหัวเราะคิกคักเดินออกจากห้องพยาบาลไป แต่คำพูดเสียดแทงพวกนั้นเหมือนมีดเล่มแล้วเล่มเล่าปักเข้าหัวใจของหวังจื้อ
คนตระกูลเจียงมาถึงก็เห็นหวังจื้อนอนฟุบอยู่กับพื้นอย่างน่าเวทนา แต่ไม่มีใครเข้าไปพยุงเขาขึ้น สุดท้ายเป็นเจียงสามที่ไปช่วยพยุงคนขึ้นไปบนเตียงพยาบาล
เทียบกับความยินดีของตระกูลเจียงแล้ว หวังจื้อที่อยู่เตียงข้างๆ ดูน่าสังเวชกว่ามาก สีหน้าซีดเผือดมองคนตระกูลเจียงที่กำลังดีใจ เกลียดเจียงเยว่เอ๋อเข้ากระดูกดำ รวมถึงเวินหลีด้วย...
ตอนนี้เขาอยากบีบคอเจียงเยว่เอ๋อให้ตายคามือ ครอบครัวเขาพังพินาศแล้ว ตัวเขาก็พังย่อยยับ แต่ยังดีที่เขากับเจียงเยว่เอ๋อจดทะเบียนสมรสแล้ว เจียงเยว่เอ๋ออย่าคิดหนีพ้นมือเขาไปได้!
เหมือนจะมองทะลุความคิดเขาได้ เจียงสามไล่ทุกคนออกจากห้องพยาบาล ในห้องเหลือแค่เขากับหวังจื้อ
“หวังจื้อ ฉันว่านายน่าจะรู้แล้วว่าเรื่องของครอบครัวนายไม่มีทางแก้ไขอะไรได้แล้วใช่ไหม?”
หวังจื้อกัดกรามแน่น “นายก็แค่อยากให้ฉันปล่อยนังสารเลวเจียงเยว่เอ๋อนั่นไปใช่ไหมล่ะ? ฉันบอกนายเลยนะ ฝันไปเถอะ ต่อให้ตาย ฉันก็ไม่มีวันปล่อยเธอไป!”
สีหน้าเจียงสามยังคงสงบราบเรียบ “บ้านที่ครอบครัวนายอาศัยก็ถูกยึดเป็นของส่วนรวมหมดแล้ว ตลอดหลายปีมานี้นายก็ไม่มีเพื่อนแท้สักกี่คน นายคิดว่าตอนนี้นายจะพึ่งใครได้?”
“หมายความว่าไง?” หวังจื้อแค่เสเพล ไม่ได้โง่จริง เจียงสามข่มขู่เขาชัดๆ
“เมื่อกี้ฉันถามมาแล้ว นายอยู่ในโรงพยาบาลได้อีกมากสุดสามวัน หมดเงินแล้วก็ต้องออกจากโรงพยาบาล!”