ลู่เจ๋อชวนกลับมาตอนบ่ายวันที่สาม เวินหลีเห็นเขากลับมาก็รู้ว่าเรื่องคงจัดการได้เรียบร้อยแล้ว
พอมืดค่ำ ลู่เจ๋อชวนก็แอบมาที่ห้องของเวินหลี
เวินหลีถามออกไปอย่างรอไม่ไหวว่า “สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง”
“ถูกคุมขังแล้ว แต่เรื่องนี้เกี่ยวโยงในวงกว้าง ตอนนี้ยังไม่เปิดเผยตัวเขาต่อภายนอก ทางองค์กรหวังว่าเธอจะช่วยปิดเป็นความลับ”
เวินหลีพยักหน้าหนักแน่น “เธอวางใจเถอะ ฉันเข้าใจ เรื่องนี้ฉันจะไม่บอกใครเด็ดขาด”
ถึงแม้พักผ่อนมาทั้งบ่าย แต่สีหน้าลู่เจ๋อชวนยังคงอ่อนล้าชัดเจน เวินหลีหยิบกระติกน้ำร้อนรินน้ำพุวิญญาณที่เจือจางแล้วให้แก้วหนึ่ง ลู่เจ๋อชวนดื่มน้ำพุวิญญาณลงไป ดูสดชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ฉันได้ยินว่าอิ่นเจียวแกะรอยตามเธอกับสวี่หย่วนเหรอ”
เวินหลีเล่าเรื่องวันนั้นอย่างละเอียดให้เขาฟัง
ลู่เจ๋อชวนขมวดคิ้วแน่นเข้าหากัน จดหมายลับในมือตาซ่งถูกยึดแล้ว แต่เขาก็ไม่รู้ตัวตนของคนพวกนั้น รู้แค่รหัสของพวกเขา
พวกเขายังสืบตัวตนที่แท้จริงของคนพวกนั้นไม่ได้ ดูท่าพวกจือชิงนี่จะไม่ธรรมดาแฮะ
แล้วยังหยวนซงคู่หมั้นของหลี่หลิงหลิงที่ต้องตรวจสอบทีละคน พวกนี้ช่างซ่อนตัวเก่งเสียจริง
ตอนนี้ที่เปิดเผยก็มีหลี่หลิงหลิงกับจูไข่หมู่บ้านข้าง ๆ ที่ยืนยันตัวตนแล้ว ส่วนที่เหลือที่ยังซ่อนอยู่ ยังสืบตัวจริงของพวกเขาไม่ได้
นิ้วลู่เจ๋อชวนจิกแก้วเคลือบไว้ ดูก็รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เวินหลีไม่ได้รบกวนเขา นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ แล้วเติมฟืนเข้าเตียงอิฐอีกนิด ปกติเธอกลัวหนาวที่สุด ดังนั้นไม่อยากให้ตัวเองลำบากเลย