เจียงสามเพิ่งเดินออกจากห้อง ก็ได้ยินเสียงด่าของหูเสี่ยวเฉ่าดังมาจากนอกประตู
“เปิดประตู หลิวกุ้ยเซียง เปิดประตูให้ข้าคนนี้เดี๋ยวนี้!”
“โครมคราม——”
“คนแซ่เจียง อย่าคิดทำเป็นหอยเม่น เปิดประตูให้ฉัน!”
เจียงสามเปิดประตู ก็เห็นคนตระกูลเหอยกกันมาเต็มยืนหน้าย่นอยู่นอกประตู
“ป้าหู อาเหอ พวกคุณจะทำอะไรกันนี่?”
หูเสี่ยวเฉ่าผลักเจียงสามออกไป เดินพรวดเข้าไปในลานบ้าน “หลีกไป เรียกพ่อแม่แกออกมา!”
ผู้ใหญ่บ้านได้ยินว่าเป็นเสียงหูเสี่ยวเฉ่า ใจที่ลอยอยู่ก็วางลงไปได้เยอะ
“เหอใหญ่ พวกคุณพากันบุกเข้ามาในบ้านฉันจะทำอะไร?”
หูเสี่ยวเฉ่าชี้หน้าผู้ใหญ่บ้านก็ด่าว่า “ทำอะไร? ผู้ใหญ่บ้าน ลูกชายฉันแขนหักเพราะเยว่เอ๋อลูกสาวคุณ พวกคุณไม่ถามไม่สนใจนี่หมายความว่าไง?”
“เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับเยว่เอ๋อของฉัน?”
หูเสี่ยวเฉ่าตั้งแต่เช้าที่ไปได้ยินที่โรงพยาบาลว่าตระกูลซ่งล่มแล้ว ก็รีบร้อนวิ่งกลับมา แต่ก่อนยังเกรงว่าหวังจื้อถึงจะพังแล้ว แต่ว่าครอบครัวเขาก็เป็นข้าราชการ เจียงเยว่เอ๋อแต่งงานกับหวังจื้อไปแล้ว ต่อให้ในใจมีโกรธก็ได้แต่เก็บไว้
ตอนนี้ดีแล้ว ในที่สุดเธอก็ได้ระบายอัดอั้นนี้เสียที แล้วยังที่บ้านรักษาเหอเฉียงจนหมดเนื้อหมดตัว ดูสภาพบ้านตอนนี้สิ แทบจะไปขอทานแล้ว
ก็เลยพายกใหญ่มาฆ่าฟันถึงนี่
เห็นครอบครัวผู้ใหญ่บ้านยังคิดจะปัดความรับผิดชอบ หูเสี่ยวเฉ่าก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ตบขาตัวเองพลางร้องไห้โฮ
“ทุกคนมาดูเร็วเข้า! เฉียงจื่อลูกชายฉันบาดเจ็บเพราะเจียงเยว่เอ๋อ แต่ครอบครัวผู้ใหญ่บ้านดันถือว่าตัวเองเป็นข้าราชการ ไม่สนใจลูกฉัน ลูกชายฉันแขนหักเลยนะ! เพื่อรักษาลูกฉัน ที่บ้านฉันไม่มีแม้แต่ข้าวสำหรับฤดูหนาวแล้ว นี่มันจะบีบให้คนธรรมดาอย่างเราตายกันหมดน่ะ!”