“โอ๊ย ๆ เฝิงเหล่าหู่ ปล่อยผมได้แล้ว ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าจินขุยไปไหน!”
มือของจางหม่าจื่อเกือบถูกเฝิงต้าเหมยหัก ร้อนจนเกือบได้พบยายของตน
“อย่ามาคิดจะหลอกฉัน หน้าแบบนี้ดูก็รู้ว่าทำผิดอยู่ ว่าจะพูดหรือไม่?”
เฝิงต้าเหมยเตะเข้าที่ขาของจางหม่าจื่อทีหนึ่ง จางหม่าจื่อเสียหลักล้มตึงนั่งกับพื้น แต่ยังกัดฟันไม่ยอมพูด สุดท้ายโดนเฝิงต้าเหมยจัดการยกใหญ่ จึงต้องจำใจบอกที่อยู่ของจินขุยออกมา
เฝิงต้าเหมยได้ยินว่าจินขุยไปกระท่อมหลังเล็กด้านหลังเขา นึกว่าจินขุยไปหาแม่ม่ายเฉินอีกแล้ว โกรธจนคว้าไม้พลองขึ้นมา พลางด่าสาดเสียเทกระจาดพุ่งออกจากบ้านไป
จางหม่าจื่อเห็นคนวิ่งไปแล้ว ถึงยอมลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นที่ก้น “แม่เสือตัวนี้น่ากลัวชะมัด!”
คนรอบข้างเห็นเฝิงเหล่าหู่วิ่งพล่านไปที่หลังเขา ก็พากันตามไปดูเรื่องสนุกทันที
เวินหลีเอาแต่จับตาดูความเคลื่อนไหวของกัวไช่เสียมาตลอด หลังจากกัวไช่เสียกลับมาแล้วก็ไม่ได้อยู่ในบ้านผิงไฟ แต่มักชะเง้อมองไปทางหลังเขาบ่อย ๆ จนเห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปทางหลังเขา กัวไช่เสียมีสีหน้ายินดี แล้ววิ่งออกไปทันที
“ไป ไปดูเรื่องสนุกกัน!” เวินหลีเห็นดังนั้น คว้าเมล็ดแตงโมกำใหญ่ยัดใส่กระเป๋า แล้วดึงเฉินเยียนวิ่งออกจากเรือนจือชิง
“วันนี้เธอเอาแต่แอบส่องกัวไช่เสีย หรือว่าเธอไปก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว!”
เวินหลียิ้มอย่างมีเลศนัย “ไปถึงก็รู้เอง!”
เมื่อเร็ว ๆ นี้ในหมู่บ้านไม่มีเรื่องซุบซิบอะไร มีคนเห็นเฝิงต้าเหมยวิ่งพล่านไปทางหลังเขา ข้างหลังยังตามด้วยคนอีกหลายคน หลายคนเลยพากันตามไป