อ้ายขี้เกียจร้องไห้น้ำมูกน้ำตาปลิ้น เวินหลีตอนนั้นมีสีหน้าเรียบเฉยทุบของลับหวังจื้อจนพัง ฉากนั้นกลายเป็นฝันร้ายของมันครั้งแล้วครั้งเล่า
มันก็เคยคิดจะเปิดโปงเวินหลี แต่ไม่นาน ครอบครัวของหวังจื้อก็ถูกจับ ตระกูลซ่งก็ล่มสลาย แต่เวินหลีกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันเลยยิ่งไม่กล้าบอกใคร
ตอนนี้เวินหลีกลับใช้สายตานิ่งเรียบแบบนี้มองมาที่ตัวเอง นั่นหมายความว่าเธอจะ... ฆ่าปิดปากเหรอ?
“จือชิงเวิน ต่อไปผมจะเป็นหมาของท่าน ท่านสั่งอะไรมาก็จะทำตาม ไม่กล้าทรยศท่านเด็ดขาด ขอท่านปล่อยผมไปเถิด!”
อ้ายขี้เกียจลุกขึ้นจากพื้น คิดจะยึดขากางเกงเวินหลี สายตาจับจ้องมือดำนั่นกำลังจะแตะตัว เวินหลีรังเกียจจนถอยหลังไปสองก้าว
“หุบปาก!”
อ้ายขี้เกียจสะอึก กลั้นไว้ทันที
“อยากให้ฉันปล่อยแกไป ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้...”
อ้ายขี้เกียจจับได้ว่าเวินหลีไม่ได้คิดจะเอาคืนตัวเอง ดวงตาเป็นประกาย “ท่านว่าเลย ขอแค่ท่านต้องการ ผมยอมตายถวาย!”
เวินหลีเห็นหน้าอันสกปรกของอ้ายขี้เกียจแล้วแทบจะมองไม่ลง ดีที่มันใจเสาะ ไม่งั้นเธอมีเรื่องใหญ่แน่!
“แกหาทางเอาเรื่องที่จางหม่าและกัวไช่เสียคิดจะวางแผนร้ายกับเจียงเยว่เอ๋อวันนี้ไปบอกให้เจียงสามรู้ อย่าให้พวกมันรู้ว่าเป็นฉันสั่งแก!”
อ้ายขี้เกียจหลบสายตา มันโอดครวญในใจ ไอ้เจียงสามนั่นเจ้าแผนการที่สุด มันไม่มั่นใจเลยว่าจะหลอกมันได้