เมื่อเวลาล่วงเข้าสู่เที่ยงคืน เสียงตีฆ้องดังขึ้นในหมู่บ้าน
ทุกคนทยอยกันออกจากห้อง ตอนนั้นเองที่มีคนตะโกนขึ้นว่า “หิมะตกแล้ว!” ผู้คนพากันเงยหน้าขึ้น มองดูหิมะโปรยปรายลงมาเบา ๆ
ลู่เจ๋อชวนยืนอยู่ด้านหลังเวินหลี ยกมือขึ้นรองรับเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่น
“สวัสดีปีใหม่!”
“สวัสดีปีใหม่!”
หลังเฝ้ารับปีใหม่เสร็จ ในหมู่บ้านก็ค่อย ๆ เงียบสงบลง ลู่เจ๋อชวนล้วงอั่งเปาออกมาจากกระเป๋า “สวัสดีปีใหม่!”
“ให้ฉันเหรอ?” เวินหลีรับอั่งเปามาด้วยความประหลาดใจและดีใจ พบว่าข้างในหนาเป็นปึก เธอไม่ได้คิดอะไรมาก
“อื้ม! เงินอั่งเปา!”
“ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ ยังต้องให้เงินอั่งเปาอีกเหรอ?”
“ที่บ้านฉัน ตราบใดที่ยังไม่แต่งงานก็มีเงินอั่งเปาได้!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เวินหลีได้ยินลู่เจ๋อชวนพูดถึงครอบครัว แต่เวินซวี่เคยเล่าว่า แม่ของลู่เจ๋อชวนเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก พ่อของเขาแต่งงานใหม่กับภรรยาคนใหม่ แม่เลี้ยงนั่นไม่ใช่คนง่าย ๆ ลู่เจ๋อชวนเติบโตมากับปู่
เขาคงหมายถึงบ้านของเขากับปู่
“งั้นฉันควรให้อั่งเปาเธอเหมือนกันไหม?”
ลู่เจ๋อชวนยิ้มพลางปัดเกล็ดหิมะบนไหล่เธอ “เธออายุน้อย ไม่ต้องเตรียมให้ฉันหรอก!”
เวินหลีมองสีหน้าจริงจังของเขา อดไม่ได้แซวเบา ๆ “พูดซะเหมือนเธอแก่มากเลย!”
ลู่เจ๋อชวนชะงัก แน่นอนว่าเขายอมรับว่าตัวเองแก่ไม่ได้ “ฉันไม่แก่ ฉันอายุรุ่นเดียวกับพี่เธอ แก่กว่าเธอแค่ 4 ปี!”