“เฮ้อ... ช่างเถอะ ในเมื่อเราได้พบกัน ก็ถือว่ามีวาสนาต่อกัน ฉันคงเรียกร้องมากเกินไปไม่ได้”
เมื่อเห็นท่าทางซื่อบื้อของหลี่ต้าจู้ หญิงสาวก็ถอนหายใจ
จากนั้นสีหน้าของนางก็เคร่งขรึมขึ้น
“เจ้าหนุ่มโง่ ฉันจะมอบแก่นพลังให้เจ้าหนึ่งสาย มันจะช่วยให้เจ้าเปลี่ยนแปลงร่างกายจากภายในสู่ภายนอก และหลอมรากฐานขึ้นใหม่!”
ฟึ่บ!
หญิงสาวยกนิ้วชี้ แสงเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งเข้าปะทะหน้าผากของหลี่ต้าจู้
ทันใดนั้น หลี่ต้าจู้ก็รู้สึกสบายไปทั้งตัว โดยเฉพาะศีรษะกับส่วนที่เคยบกพร่อง ได้รับการซ่อมแซมด้วยพลังลึกลับ
หายเป็นปกติแล้ว!
ตอนนี้เขาไม่เพียงฟื้นคืนสติ ส่วนที่เคยบกพร่องก็กำลังเติบโตแข็งแรงขึ้น!
ร่างกายของเขาแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อน ส่วนประสาทสัมผัสอย่างการมองเห็นและการได้ยินก็ไวขึ้นอย่างผิดปกติ
“ขอบคุณเทพีที่มอบแก่นพลังให้ผม!”
หลี่ต้าจู้ซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง รีบคุกเข่าลงโขกศีรษะกับพื้น
บุญคุณที่หญิงสาวช่วยสร้างเขาขึ้นใหม่เช่นนี้ ชาตินี้เกรงว่าเขาคงไม่มีวันตอบแทนได้หมด!
“หึ ยังพอมีความจริงใจอยู่บ้างนี่”
“เจ้าหนุ่มโง่ ฉันปรับเปลี่ยนร่างกายของเจ้าและหลอมรากฐานขึ้นใหม่แล้ว ต่อจากนี้ต้องตั้งใจฝึกฝนให้ดี วันหน้าเราอาจได้เป็นคู่บำเพ็ญเซียนกันก็ได้”
“นอกจากนี้ ฉันยังมีสมบัติวิเศษอีกชิ้นจะมอบให้เจ้า”
สิ้นเสียง หญิงสาวสะบัดมือ ทันใดนั้นโคมดวงหนึ่งก็ลอยออกมาจากแขนเสื้อ เปล่งประกายเจ็ดสี
ด้านบนมีเกสรคล้ายผลึกแก้วอยู่เจ็ดกลีบ งดงามเป็นอย่างยิ่ง
“นี่คือโคมแก้วเจ็ดสี เป็นสมบัติล้ำค่าที่ขาดไม่ได้ยามฝึกฝน!”
“ภายในยังซ่อนเคล็ดวิชาฝึกฝน ‘ตำราบำเพ็ญฮวนซีเซินกง’ กับเข็มเทพฮวนซีที่ใช้รักษาโรคช่วยชีวิตคนเอาไว้ด้วย!”
“ส่วนที่เหลือ เจ้าค่อย ๆ ศึกษาเอาเองแล้วกัน...”
หลี่ต้าจู้ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หญิงสาวก็แปรเป็นแสงเจ็ดสีแล้วหายวับไป
ส่วนโคมแก้วเจ็ดสีนั้นลอยเข้าหาหลี่ต้าจู้ ก่อนจะมุดหายเข้าไปกลางหว่างคิ้ว ซ่อนอยู่ในจิตสำนึกของเขา
ขอเพียงหลี่ต้าจู้อยากนำมันออกมา ก็ใช้ความคิดเรียกออกมาได้ทุกเมื่อ
“ตอนนี้ผมบำเพ็ญเซียนได้แล้วหรือ?”
เมื่อเผชิญกับเรื่องทั้งหมดนี้ หลี่ต้าจู้รู้สึกราวกับกำลังฝันไป
ไม่เพียงศีรษะจะหายดี รากฐานยังได้รับการหลอมขึ้นใหม่ แถมยังมีโคมแก้วเจ็ดสีที่เทพีประทานให้ด้วย
ขณะที่เขากำลังจะเรียกแจกันแก้วหลิวหลี่ออกมาศึกษา เสียงเรียกของเกาหยาลันก็ดังขึ้นข้างหู
“ต้าจู้ ต้าจู้คนซื่อ ตื่นสิ อย่าทำให้ฉันตกใจนะ...”
เกาหยาลันลากหลี่ต้าจู้ออกจากถัง วางเขาลงบนพื้นแล้วกดหน้าอกไม่หยุด พร้อมกับผายปอดให้เขา
นางช่วยชีวิตเขาไปพลาง ร้องไห้เช็ดน้ำตาไปพลาง
เมื่อจิตสำนึกของหลี่ต้าจู้กลับคืนสู่โลกความจริง เขาก็ลืมตาขึ้นพอดี ขณะที่เกาหยาลันหลับตาและประกบปากลงมาอีกครั้ง
“อื้อ...”
หลี่ต้าจู้ผลักอีกฝ่ายออกไปตามสัญชาตญาณ แต่กลับเผลอไปสัมผัสโดนบางอย่าง
ที่แท้เกาหยาลันไม่สนใจเลยว่าผ้าขนหนูที่พันกายอยู่จะหลุดลงมา นางกำลังช่วยชีวิตหลี่ต้าจู้อย่างเร่งด่วน
สัมผัสครั้งนี้กระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างของหลี่ต้าจู้ขึ้นมาทันที
“อ๊า!”
เกาหยาลันสะดุ้งตกใจ พอลุกขึ้นมองก็เบิกตางามกว้างสุดขีด
ต้าจู้คนซื่อ... ทำไมจู่ ๆ ถึงแข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้?
หรือว่าพอตายแล้ว ศพก็จะแข็งทื่อขึ้นมา?
แต่ท่าทางก็ไม่เหมือนนี่นา...
“พี่ยาลัน ผมไม่ได้ทำให้พี่ตกใจใช่ไหม?” หลี่ต้าจู้เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน
“ตะ...ต้าจู้! เจ้าตัวร้าย จงใจทำให้ฉันตกใจใช่ไหม?” เกาหยาลันทั้งอายทั้งโมโห ยกเท้าขึ้นทำท่าจะเหยียบเขา
หลี่ต้าจู้นอนอยู่บนพื้น เหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างเข้า จนเลือดกำเดาไหลออกมา
“พี่ยาลัน พี่สวยจริง ๆ”
“นะ...นี่คุณมันคนลามก! ยังจะมองอีกเหรอ? รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะเหยียบคุณให้แบน!” เกาหยาลันหน้าแดงก่ำ แต่สายตาก็อดเหลือบมองความเปลี่ยนแปลงอันน่าตกตะลึงของอีกฝ่ายเป็นระยะไม่ได้ จนหัวใจเต้นระรัว
สวรรค์...
น่าตกใจเกินไปแล้ว!
ทั้งสองรีบหาเสื้อผ้ามาสวมใส่ ทว่าบรรยากาศกลับกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง
เกาหยาลันดูเหมือนจะรู้แล้วว่าหลี่ต้าจู้ไม่ได้โง่อีกต่อไป แถมยังฟื้นคืนความเป็นชาย กลายเป็นลูกผู้ชายเต็มตัวแล้ว!
“ต้าจู้คนซื่อ คุณหายโง่แล้วใช่ไหม?”
“ใช่ครับ เกรงว่าต่อไปผมคงอาบน้ำกับพี่ยาลันไม่ได้อีกแล้ว” หลี่ต้าจู้ทำสีหน้าเสียดาย
“เจ้าคนร้าย ฉันว่าคุณคงอยากตาย!”
เกาหยาลันยกมือขึ้นทำท่าจะตีเขา
แต่หลี่ต้าจู้กลับคว้าข้อมือนางไว้ แล้วดึงเข้ามาในอ้อมแขน
“อ๊ะ...”
นางซบลงบนแผงอกกว้างของหลี่ต้าจู้ ได้กลิ่นอายความเป็นชายจากตัวเขา หัวใจก็พลันสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง
“ตะ...ต้าจู้ คุณจะทำอะไร?”
“พี่ยาลัน ช่วงที่ผมยังโง่อยู่ ขอบคุณที่คอยเป็นห่วงผมนะครับ ต่อไปผมจะดีกับพี่ให้มากแน่นอน” หลี่ต้าจู้กล่าวอย่างจริงจัง
“พอเลย...ผู้ชายอย่างพวกคุณมีแต่คำหวาน ฉันไม่หลงกลหรอก!” เกาหยาลันผลักเขาออกไป แต่ในใจกลับรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
“พี่ยาลัน ดึกมากแล้ว ผมควรกลับบ้านได้แล้วครับ” หลี่ต้าจู้ยิ้มให้ ก่อนจะหมุนตัวจากไป
“คุณ...” เกาหยาลันอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก
นางอดคิดไม่ได้ว่า เจ้าหนุ่มโง่คนนี้ตกลงหายดีแล้วหรือยังกันแน่?
โอกาสดีขนาดนี้ ถ้าคุณยืนกรานอีกสักหน่อย บางทีคืนนี้อาจยังมีโอกาสก็ได้นะ...
ระหว่างทางกลับบ้าน สีหน้าของหลี่ต้าจู้ค่อย ๆ เคร่งขรึมลง
ตอนนี้เขาได้รับมรดกเทพี และก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเซียนแล้ว ต่อไปใครยังจะกล้ารังแกเขาอีก!
พวกที่ทำร้ายเขาจนกลายเป็นคนโง่ แถมยังทำให้เขาพิการ เขาจะต้องให้พวกมันชดใช้!
ส่วนซุนเถียะชื่อ ก็ต้องกำจัดให้เร็วที่สุด!
เพื่อที่มันจะได้ไม่มาคอยรังควานเกาหยาลันอีก
เมื่อหลี่ต้าจู้กลับถึงบ้าน เขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะเริ่มศึกษาตะเกียงแก้วหลิวหลี่!
เขายื่นมือออกไป เพียงขยับความคิด โคมแก้วเจ็ดสีก็ปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือทันที
แต่ในตอนนั้นเอง
ก๊อก ๆ ๆ!
เสียงเคาะประตูดังรัวขึ้น พร้อมเสียงคนเรียกจากข้างนอก
“ไอ้โง่ เอาเมียไหม?”
หลี่ต้าจู้ขมวดคิ้ว อุตส่าห์กำลังทำอะไรเพลิน ๆ ยังมาขัดจังหวะอีก น่าหงุดหงิดชะมัด!
เพียงขยับความคิด แจกันแก้วหลิวหลี่ก็หายไปจากฝ่ามือ
จากนั้นเขาจึงลุกไปเปิดประตู พอเปิดออกก็พบว่าเป็นหลี่กัง นักพนันขี้เมาประจำหมู่บ้าน
ด้านหลังเขายังมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนก้มหน้า ไม่พูดไม่จา
หลี่ต้าจู้ตาไว เห็นรอยฝ่ามือแดงชัดเจนบนใบหน้าของหญิงคนนั้น อีกฝ่ายสังเกตเห็นว่าหลี่ต้าจู้กำลังมองอยู่ จึงรีบใช้ผมปิดบังรอยนั้น...
นางคือเหอไช่เซีย ภรรยาของหลี่กัง
นางมีใบหน้างดงามจนล่มเมือง รูปร่างก็โดดเด่นเป็นเลิศ
น่าเสียดายที่หลี่กัง นักพนันขี้เมา ถูกสุราและกามารมณ์สูบจนร่างกายทรุดโทรมไปนานแล้ว แม้มีภรรยางามหยาดฟ้าเช่นนี้ ก็ทำได้เพียงอยากแต่ไร้กำลัง...
ไม่รู้ว่าดึกดื่นป่านนี้หลี่กังคิดจะเล่นลูกไม้อะไร
“ไอ้โง่ เปิดประตูช้าขนาดนี้ หรือว่าแอบซ่อนผู้หญิงไว้ข้างใน?” สีหน้าหลี่กังไม่เป็นมิตร เขายืดคอมองเข้าไปในบ้าน
หลี่ต้าจู้ยังคงแสร้งทำท่าทางโง่เขลาแล้วพูดว่า “พี่กัง ดึกขนาดนี้แล้ว พาพี่สะใภ้มาหาผมทำไมครับ?”
“ไอ้โง่ แกอยากได้เมียไหม? แค่พูดออกมาคำเดียว เมียคนสวยเซ็กซี่ของฉันคนนี้ก็พร้อมมีลูกให้แกคืนนี้เลย!”
แววตาที่หลี่กังมองเหอไช่เซียแฝงคำข่มขู่ นางจึงเดินเข้ามาหาหลี่ต้าจู้ทันที
“เมีย... สวยจังเลย ฮี่ ๆ...” หลี่ต้าจู้หัวเราะอย่างซื่อบื้อ
“เป็นยังไง ชอบใช่ไหม? แค่แกเซ็นสัญญาโอนที่ดินฉบับนี้ เมียคนนี้ก็จะเป็นของแก!” เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่กังก็รีบคว้าเอกสารชุดหนึ่งออกมา แล้วยื่นพร้อมปากกาให้หลี่ต้าจู้ “เร็วเข้า ๆ เซ็นชื่อซะ ต่อไปเมียฉันก็จะเป็นเมียแกแล้ว!”