กลางดึก อากาศร้อนชื้นอบอ้าว
หญิงหม้ายสาวสวยในหมู่บ้านปิดประตูบ้าน แล้วตั้งถังใบใหญ่ไว้กลางลาน เติมน้ำร้อนจนเต็มเพื่อเตรียมอาบน้ำ
เธอถอดเสื้อผ้าชั้นในออก ค่อย ๆ หย่อนตัวลงในถัง น้ำที่เอ่อล้นไหลซ่าลงมาตามขอบถัง
ผ่านม่านไอน้ำร้อนที่ลอยฟุ้ง ร่างอวบอิ่มของหญิงหม้ายสาวปรากฏให้เห็นเลือนราง ชวนให้มองจนใจละลาย……
“ฮิ ๆ ฉันก็อยากอาบน้ำเหมือนกัน” จู่ ๆ ก็มีเสียงซื่อ ๆ ดังขึ้น
“ใคร?!”
เกาหยาลันสะดุ้งเฮือก รีบคว้าผ้าเช็ดตัวที่อยู่ข้าง ๆ มาปิดร่างกาย
พอมองให้ชัด ก็พบว่าเป็นหลี่ต้าจู้ คนโง่ประจำหมู่บ้าน ตอนนี้กำลังนอนคว่ำอยู่บนกำแพงลานสูง มองลงมาข้างล่าง
“ที่แท้ก็ไอ้ต้าจู้คนซื่อนี่เอง ดึกป่านนี้แล้ว ปีนกำแพงบ้านฉันมาทำไม? หรือว่าเริ่มรู้เรื่องรู้ราว อยากมีผู้หญิงแล้ว?” เกาหยาลันถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเอ่ยหยอกเย้า
ถ้าคนที่แอบมองอยู่ตอนนี้เป็นคนอื่น เธอคงร้องตะโกนไปแล้ว
แต่คนที่มองอยู่คือหลี่ต้าจู้ คนโง่ที่นอกจากสมองจะมีปัญหาแล้ว สมรรถภาพทางเพศก็ยังสูญเสียไปด้วย
ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับหลี่ต้าจู้ เกาหยาลันก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้
เดิมทีหลี่ต้าจู้เป็นบัณฑิตเพียงคนเดียวในหมู่บ้าน ต่อมาไปมีเรื่องกับพวกนักเลงข้างถนน จนถูกซ้อมจนกลายเป็นคนโง่ แถมอวัยวะสืบพันธุ์ยังบาดเจ็บสาหัสอีกด้วย
อยากจะรักษาให้หาย แทบเป็นไปไม่ได้แล้ว……
“พี่หยาลัน ฉัน……ฉันร้อน อยากอาบน้ำ……” หลี่ต้าจู้เอ่ยอย่างซื่อ ๆ
“อยากอาบน้ำเหรอ? งั้นก็ลงมาสิ พี่จะขัดหลังให้!” เกาหยาลันยิ้มยั่วยวน พลางกวักมือเรียก
“ได้เลย!”
หลี่ต้าจู้ดีใจสุดขีด พลิกตัวข้ามเข้ามาในลาน ถอดเสื้อผ้าจนหมดแล้วกระโดดลงไปในถังใหญ่
ตูม!
น้ำในถังลดลงไปกว่าครึ่งในพริบตา ร่างเย้ายวนของเกาหยาลันก็ปรากฏต่อหน้าหลี่ต้าจู้อย่างชัดเจนในชั่วขณะนั้น
หลี่ต้าจู้ยืนนิ่งตะลึง สายตาจ้องเขม็งไปยังจุดที่ไม่ควรมอง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นโครงสร้างร่างกายของผู้หญิงอย่างชัดเจนขนาดนี้
“ไอ้ต้าจู้ตัวแสบ ฉันว่าแกตั้งใจใช่ไหม? ยังจะมองอีก! มันน่าดูขนาดนั้นเลยหรือไง?” เกาหยาลันอับอายจนหน้าแดง รีบยกมือขึ้นปิดบัง
“ฮิ ๆ สวย……อยากดู……” หลี่ต้าจู้ดูเท่าไรก็ไม่พอ ถึงกับอยากยื่นมือไปแตะ
“เฮ้! ทำอะไรน่ะ? มองก็มองไป แต่อย่ามือไวเท้าไวสิ ตรงนี้ของพี่ห้ามแตะมั่ว ๆ นะ!” เกาหยาลันทำหน้าค้อน ก่อนจะปัดมืออีกฝ่ายออก
สายตาของเธออดเหลือบมองบางส่วนของหลี่ต้าจู้ไม่ได้ ดูท่าจะยังใช้การไม่ได้จริง ๆ……
น่าเสียดายคนโง่หน้าตาดีคนนี้นัก ก่อนจะพิการ อย่างน้อยก็เป็นหนุ่มหล่อหุ่นล่ำบึก ดูแข็งแรงไม่น้อย!
“ต้าจู้ แกเห็นพี่ในสภาพนี้แล้ว ในใจไม่มีความคิดอะไรบ้างเลยหรือ?” เกาหยาลันถามหยั่งเชิง
หลี่ต้าจู้เกาหัวอย่างงุนงง “ต่อไป……ฉันก็จะมาอาบน้ำกับพี่หยาลันอีก”
“นอกจากอาบน้ำล่ะ? หรือว่า……ไม่อยากเล่นเกมแบบผู้ใหญ่กับพี่บ้าง?” แก้มของเกาหยาลันแดงระเรื่อ พลางแอบด่าตัวเองในใจว่าไร้ยางอาย
“เกมแบบผู้ใหญ่เหรอ? ฉันอยากเล่น!” หลี่ต้าจู้ยกมือขึ้นอย่างตื่นเต้น
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงอีกเสียงดังมาจากบนกำแพงลาน
“เกาหยาลัน ไม่คิดเลยว่าแกจะเหงาจนทนไม่ไหว ถึงกับไปหาคนโง่ไร้ประโยชน์อย่างมัน ทำไมไม่มาหาพี่ล่ะ? พี่น่ะเก่งกาจแข็งแรง รับรองว่าแกจะได้รู้ว่าความสุขของการเป็นผู้หญิงเป็นยังไง!”
เมื่อมองไป ก็เห็นชายหน้าตาอัปลักษณ์เต็มไปด้วยรอยสิว กำลังนอนคว่ำอยู่บนกำแพงลาน พร้อมหัวเราะอย่างลามก
คนผู้นี้ก็คือซุนเถียะชื่อ นักเลงประจำหมู่บ้าน!
“อ๊ะ!”
เกาหยาลันตกใจ รีบดึงผ้าเช็ดตัวขึ้นมาพันร่างกายไว้
“ซุนเถียะชื่อ เป็นแกอีกแล้ว ไสหัวไป!”
“ไล่ให้ฉันไป แต่กลับเรียกคนโง่มาเล่นด้วย แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลยนะ?”
ซุนเถียะชื่อกระโดดข้ามเข้ามาในลาน สายตาวาววับขณะเดินเข้าไปหาเธอ
“เกาหยาลัน เดิมทีฉันคิดว่าแกเป็นหญิงสาวผู้รักนวลสงวนตัว ที่ไหนได้กลับเป็นหญิงแพศยา! ฉันตามจีบแกมาตั้งนาน แกก็ไม่ยอม คืนนี้แกต้องยอมเป็นของฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาเรื่องน่าอับอายของแกไปบอกคนทั้งหมู่บ้าน!”
“ซุนเถียะชื่อ แกจะทำอะไร? ฉันเตือนแกว่าอย่าเข้ามา ไม่อย่างนั้นฉันจะร้องเรียกคน!” เกาหยาลันหวาดกลัวสุดขีด รีบปีนออกจากถัง
“จะทำอะไรน่ะหรือ? ก็จะเอาแกไง! ฮ่า ๆ ๆ!”
ซุนเถียะชื่อพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว คว้ามือเกาหยาลันไว้ ก่อนจะยกขึ้นดมที่จมูกอย่างแรง
“อืม มือของแกหอมจริง ๆ!”
“ไอ้เดรัจฉาน ปล่อยฉันนะ!” เกาหยาลันดิ้นขัดขืน
แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นผู้หญิง แรงย่อมสู้ผู้ชายไม่ได้
ซุนเถียะชื่อจับเธอทุ่มลงกับพื้น ทำให้เกาหยาลันหน้าซีดเผือด ร่างกายแข็งทื่อไปหมด
“หึ ๆ ยังจะปิดบังอะไรอีก? ให้พี่ได้ลิ้มลองผลไม้สุกงอมลูกนี้หน่อย!”
พูดจบ ซุนเถียะชื่อก็เอื้อมมือจะกระชากผ้าเช็ดตัวออกจากร่างเกาหยาลัน
ในตอนนั้นเอง
หลี่ต้าจู้พุ่งเข้าใส่ซุนเถียะชื่อจนล้มลงกับพื้น
“ห้ามรังแกพี่หยาลัน! ฉันจะตีแกให้ตาย……”
“เชี่ยเอ๊ย ไอ้โง่สารเลว กล้าดียังไงมาขวางเรื่องดี ๆ ของฉัน!”
ซุนเถียะชื่อทำหน้าบิดเบี้ยว ก่อนจะพลิกตัวกลับมากดหลี่ต้าจู้ไว้ แล้วชกเข้าที่ใบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง
ไม่กี่หมัด หลี่ต้าจู้ก็เลือดอาบเต็มหน้าแล้ว
“ซุนเถียะชื่อ ฉันสู้กับแกเอง!” เกาหยาลันฝืนความเจ็บลุกขึ้น คว้าไม้คานที่อยู่ข้าง ๆ ฟาดใส่เขา
แต่ซุนเถียะชื่อเคยฝึกวิชาต่อสู้มา แค่ยื่นมือออกไปก็จับไม้คานไว้ได้ แล้วเตะเกาหยาลันจนล้มลงกับพื้น
เกาหยาลันถูกเตะเข้าที่ท้องน้อย เจ็บจนลุกไม่ขึ้น
“นังผู้หญิงชั้นต่ำ รอฉันจัดการไอ้โง่นี่ก่อน แล้วค่อยจัดการแกให้สาสม!”
ซุนเถียะชื่อคว้าผมของหลี่ต้าจู้ ลากเขาไปข้างถังน้ำแล้วกดหัวลงไปในน้ำ ก่อนจะพูดอย่างดุร้ายว่า “ไอ้โง่ คืนนี้ฉันจะทำให้แกรู้ว่าปู่ซุนของแกแน่แค่ไหน คราวหลังยังกล้ามาขวางเรื่องดี ๆ ของฉันอีกไหม!”
“หยุดนะ! ถ้าทำต่อไปเขาจะตาย!” เกาหยาลันพยายามฝืนลุกขึ้น แต่ก็ถูกอีกฝ่ายผลักล้มลงไปอีกครั้ง
หัวของหลี่ต้าจู้จมลงไปในถังน้ำจนมิด ความรู้สึกขาดอากาศหายใจอย่างรุนแรงทำให้เขาหมดแรงอย่างรวดเร็ว
สุดท้าย เขาก็ไม่ขยับอีกเลย
ซุนเถียะชื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบปล่อยมือ พอเห็นหลี่ต้าจู้แน่นิ่งไม่ขยับ เขาก็รู้ตัวว่าฆ่าคนเข้าแล้ว
“ไม่ใช่ความผิดฉันนะ ฉันแค่อยากสั่งสอนเขา ไอ้โง่นี่ต่างหากที่ถูกแกทำให้ขาดใจตายตอนอาบน้ำด้วยกัน!”
ซุนเถียะชื่อเริ่มลนลาน โยนความผิดทั้งหมดให้เกาหยาลัน แล้วรีบหนีไป
ในเวลานี้
หลี่ต้าจู้ลืมตาขึ้นอย่างเลือนรางในห้วงสำนึก แล้วพบว่าตัวเองอยู่ในโลกใต้น้ำอันกว้างใหญ่ไพศาล!
เมื่อครู่……เขายังอยู่ในถังน้ำชัด ๆ
ไม่คิดเลยว่าในถังน้ำจะซ่อนความลับไว้ ภายในมีโลกใต้น้ำกว้างใหญ่ขนาดนี้ด้วยหรือ?!
ในตอนนั้นเอง แสงสว่างจ้าส่องจนหลี่ต้าจู้ลืมตาไม่ขึ้น
เขาได้ยินเสียงผู้หญิงอ่อนโยนดังข้างหู คล้ายกำลังพูดอะไรบางอย่าง
“เจ้าหนุ่มโง่เขลา เจ้าและฉันมีวาสนาต่อกัน ฉันจะมอบวาสนาครั้งใหญ่ให้เจ้า ให้เจ้าก้าวสู่เส้นทางบำเพ็ญเซียน และกลายเป็นบุรุษที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก!”
“เดี๋ยวก่อน……ทำไมเจ้าถึงเป็นขันที?”
เมื่อแสงสว่างหายไป หลี่ต้าจู้จึงลืมตาขึ้นได้
เขาพบว่าตรงหน้ามีหญิงงามล่มเมืองผู้สวมชุดคลุมสีขาว งามสง่าราวกับเซียน กำลังเบิกตาโตจ้องสำรวจความพิกลพิการบนร่างของเขา
หลี่ต้าจู้ไม่เคยเห็นหญิงงามขนาดนี้มาก่อน จึงยืนนิ่งตะลึงงันอยู่กับที่
“เจ้ามองอะไร? ของเจ้านั่นยังใช้การได้หรือ ถึงได้มองอยู่นั่น?” หญิงสาวพูดอย่างเอือมระอา