หลี่ต้าจู้ไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อลงบนสัญญาโอนที่ดินทันที
เรื่องนี้ทำให้หลี่กังดีใจแทบบ้า เพราะเขาเพิ่งได้ข่าวมาว่าทางการวางแผนจะเวนคืนที่ดินในหมู่บ้าน ถึงตอนนั้นจะรับซื้อในราคาสูง!
ที่ดินรกร้างในมือชาวบ้านสามารถขายได้ในราคาสูงกว่าปกติหลายเท่า
นั่นก็หมายความว่า ขอแค่หลี่กังขายที่ดินของหลี่ต้าจู้ได้ เขาก็จะมีเงินก้อนโตเอาไปพนัน!
“ฮิฮิ ไอ้โง่เอ๊ย ไม่คิดว่าจะตกลงง่ายขนาดนี้ ตั้งแต่นี้ไปเมียของฉันก็เป็นของแกแล้ว!”
พูดจบ หลี่กังก็กระชากเหอไช่เซียออกมาอย่างหยาบคาย แล้วผลักเธอไปทางหลี่ต้าจู้
“อ๊ะ!”
เหอไช่เซียเซถลาเข้าไปในอ้อมอกกว้างของหลี่ต้าจู้ เธอเผลอส่งเสียงครางเบา ๆ แก้มแดงระเรื่อขึ้นมาทันที
ไม่คิดว่าเจ้าหนุ่มโง่คนนี้จะร่างกายแข็งแรงขนาดนี้...
“ผมมีเมียแล้ว ต่อไปพี่สะใภ้ไช่เซียก็เป็นเมียผม!” หลี่ต้าจู้พูดอย่างดีใจ
หลี่กังอดหัวเราะเยาะในใจไม่ได้ ไอ้โง่เอ๊ย มีเมียแล้วจะทำอะไรได้?
ใช้การได้หรือไง?
สุดท้ายก็ไม่ต่างจากเขา...ไม่สิ แย่กว่าเขาด้วยซ้ำ!
“เหอไช่เซีย ตั้งแต่นี้ไปแกก็อยู่กับไอ้โง่นี่ดี ๆ รอฉันไม่มีเงินเมื่อไร ฉันค่อยกลับมาหาแก!” หลี่กังเห็นได้ชัดว่าไม่คิดจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ พูดทิ้งท้ายแล้วก็หันหลังเดินจากไป
ทว่าเมื่อเขาหยิบเอกสารขึ้นมาดูด้วยความตื่นเต้น รอยยิ้มบนใบหน้ากลับแข็งค้างไปทันที
หลี่ต้าจู้ดันเซ็นคำว่า “จิ๋นซีฮ่องเต้” ลงบนสัญญาโอนที่ดิน!
“บ้าเอ๊ย!”
“ไอ้โง่เอ๊ย กล้าหลอกฉันงั้นเหรอ?!”
หลี่กังโกรธจัด หันกลับมาด่ากราดทันที
“หลี่ต้าจู้ แกดูหน่อยซิว่าเซ็นอะไรลงไป! อย่างแกเนี่ยนะเป็นจิ๋นซีฮ่องเต้? งั้นฉันก็เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้แล้ว รีบเซ็นใหม่เดี๋ยวนี้!”
เขาขีดฆ่าลายเซ็นทิ้ง แล้วส่งสัญญาให้หลี่ต้าจู้อีกครั้ง
หลี่ตู้กลับทำท่าลำบากใจ “แต่...ชื่อผมก็เขียนแบบนี้นี่ครับ...”
“บ้าจริง! เห็นฉันอ่านหนังสือไม่ออกหรือไง? หลี่ต้าจู้ แกจะเซ็นหรือไม่เซ็น? ถ้าไม่เซ็น ฉันจะพาเมียกลับไปแล้วนะ!” หลี่กังโมโหจนหน้าเขียว คว้าเหอไช่เซียมาดึงไว้ข้างตัวทันที
“ปล่อยนะ เจ็บ...” เหอไช่เซียทำหน้าเจ็บปวด พยายามยื้อยุดกับหลี่กังสุดแรง
“นังแพศยา อยากแข็งข้อหรือไง?!”
หลี่กังไม่พูดพร่ำทำเพลง ตบหน้าเธออย่างแรงหนึ่งฉาด
เหอไช่เซียร้องลั่น ยกมือกุมแก้มที่แดงก่ำ แล้วร้องไห้เงียบ ๆ
เมื่อเห็นภาพนี้ หลี่ต้าจู้ก็รู้สึกทนดูไม่ไหว
หลี่กังนี่มันไม่ใช่คนจริง ๆ มีเมียสวยและขยันขนาดนี้ แทนที่จะใช้ชีวิตดี ๆ ด้วยกัน กลับหมกมุ่นอยู่กับการพนัน
แต่ถึงอย่างไรก็นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของเขา หลี่ต้าจู้ไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่ง...
“หลี่ต้าจู้ ฉันให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย จะเซ็นหรือไม่เซ็น?” หลี่กังทำหน้าบึ้งตึง
“เซ็น!”
หลี่ต้าจู้รับกระดาษกับปากกามาอีกครั้ง คราวนี้เขียนอักษรตัวใหญ่สามตัวว่า “ซุนเซี่ยวชวน”
“ให้ตายเถอะ...” หลี่กังพูดไม่ออก ที่แท้ไอ้โง่นี่เขียนชื่อตัวเองไม่เป็น ทำให้เขาเสียเวลาเปล่ามาตั้งนาน!
จากนั้นเขาก็กระชากเหอไช่เซียแล้วพาออกไปทันที
แม้เหอไช่เซียจะไม่เต็มใจ แต่ก็ยังยอมเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย
เธอเช็ดน้ำตา พลางหันกลับมามองหลี่ต้าจู้เป็นระยะ แววตาเต็มไปด้วยความวิงวอน ราวกับกำลังขอให้เขารับเธอไว้ จะได้ไม่ต้องกลับไปทนทุกข์อีก
แต่หลี่ต้าจู้ก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้จริง ๆ
เดินออกจากหน้าบ้านหลี่ตู้ไปได้ไม่ไกล หลี่กังก็รีบโทรศัพท์ติดต่อคนที่รับช่วงต่อทันที
“พี่ซุนเถียะชื่อ เมียผมเป็นของชั้นดีเลยนะ ขอแค่พี่ยอมจ่ายเงิน ผมจะส่งไปให้ทันที!”
“อะไรนะ? แค่สองพัน...”
“ก็ได้ สองพันก็สองพัน แต่ผมขอบอกไว้ก่อนนะ เมียผมจะอยู่เป็นเพื่อนพี่ได้แค่เดือนเดียว!”
“ตกลง งั้นพาเธอมาส่งที่นี่ แล้วกลับไปได้เลย!”
วางสายแล้ว หลี่กังก็ดึงเหอไช่เซียกลับบ้าน
ระหว่างทางไม่ว่าเหอไช่เซียจะร่ำร้องอ้อนวอนอย่างไร เขาก็ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
ในลานบ้าน หลี่ตู้มีแก่นพลังช่วยฟื้นฟูรากฐาน ทำให้ประสาทสัมผัสของเขาไวขึ้นมาก
เมื่อครู่หลี่กังโทรศัพท์อยู่ไกล ๆ แต่เขาได้ยินชัดทุกคำ!
ไอ้สารเลวนี่ ถึงกับยอมส่งเมียให้ซุนเถียะชื่อย่ำยีเป็นเวลาหนึ่งเดือนเพื่อแลกเงินสองพันหยวน
ส่วนซุนเถียะชื่อ เรื่องที่ติดค้างกันเมื่อครู่ยังไม่ได้สะสางเลย
คิดได้ดังนั้น หลี่ตู้ก็ทำหน้าขรึมแล้วรีบตามไป
เรื่องคืนนี้ เขาจะเข้าไปยุ่งให้ถึงที่สุด!
อีกด้านหนึ่ง
หลี่กังพาเหอไช่เซียกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นซุนเถียะชื่อยืนรออยู่หน้าประตูมานานแล้ว
เมื่อเห็นเหอไช่เซียที่ทั้งสวยทั้งเซ็กซี่ ซุนเถียะชื่อก็เผยสีหน้าหื่นกระหายออกมาทันที
“พี่เถียะชื่อ...”
หลี่กังรีบเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยท่าทางประจบประแจง
ซุนเถียะชื่อไม่พูดพร่ำทำเพลง ปาแบงก์ยี่สิบใบที่เตรียมไว้อยู่แล้วใส่หน้าหลี่กัง ก่อนเตือนด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียมว่า “เอาเงินแล้วไสหัวไป ฉันขอยืมเตียงที่บ้านแกใช้ชั่วคราว ไม่อยากให้ใครมารบกวน”
“ได้ครับ ได้ครับ...” หลี่กังก้มหัวปลก ๆ ก้มเก็บเงินจากพื้น แล้วรีบออกไปเล่นพนันทันที
ทิ้งเหอไช่เซียไว้ให้ร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง
“ไม่นึกเลยว่าคนอย่างหลี่กังจะได้เมียสวยขนาดนี้ คืนนี้ก็รับใช้ฉันให้ดี พรุ่งนี้เช้าฉันจะพาเธอเข้าอำเภอ ไปเจอพี่น้องคนอื่น ๆ อีก ถ้ารู้จักทำตัวว่าง่ายและเชื่อฟัง รับรองว่าต่อไปจะได้กินดีอยู่ดี!”
พูดจบ ซุนเถียะชื่อก็ดึงเหอไช่เซียเข้าไปในบ้านแล้วลงกลอนประตู
“พี่ซุน ฉันขอร้อง อย่าทำแบบนี้เลย...” เหอไช่เซียมีคราบน้ำตาเต็มใบหน้า
“ฮึ ฉันจ่ายเงินไปแล้ว เธอจะไม่รับใช้ฉันได้ยังไง? ถอดเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้!” ซุนเถียะชื่อตวาดเสียงดัง
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมขยับ ซุนเถียะชื่อก็ลงมือเองทันที
“อ๊ะ! อย่านะ!”
เหอไช่เซียดิ้นรนสุดชีวิต แต่ซุนเถียะชื่อกลับกดเธอลงกับพื้น ในชั่วพริบตา เสื้อผ้าก็ฉีกขาด เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวผ่องเย้ายวน
ภาพนี้ยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบของซุนเถียะชื่อให้พลุ่งพล่าน การกระทำของเขายิ่งทวีความหยาบคายขึ้น
“ช่วยด้วย...มีใครช่วยฉันที...” เหอไช่เซียร้องขอความช่วยเหลือจนเสียงแหบแห้ง
แต่ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว ชาวบ้านส่วนใหญ่ต่างก็เข้านอนกันหมด
ต่อให้ได้ยินเสียง ก็คงคิดว่าหลี่กังกำลังสั่งสอนเมียตัวเอง จึงไม่มีใครเข้ามายุ่ง
“นังผู้หญิงชั้นต่ำ คืนนี้ฉันกำลังอารมณ์เสียอยู่ อย่าทำตัวไม่รู้จักดีชั่ว ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวคนที่เจ็บก็คือเธอ!”
ดวงตาของซุนเถียะชื่อแดงก่ำ เขากำลังจะลงมือรุกคืบต่อ
ในตอนนั้นเอง
ตูม!!!
เสียงระเบิดดังสนั่น ทำให้ซุนเถียะชื่อสะดุ้งไปทั้งตัว เจ้านั่นหดเหลือเท่าถั่วลิสงในทันที
“บ้าเอ๊ย ใครมาขัดจังหวะเรื่องดี ๆ ของฉันอีกแล้ว?!”
ซุนเถียะชื่อเดือดดาลจนแทบคลั่ง หันขวับไปมองทางประตู แล้วก็เห็นเงาร่างที่ทำให้เขาตกตะลึงพรั่นพรึง
“อ้า...หลี่...หลี่ต้าจู้? แกเป็นคนหรือผีกันแน่?!”
แสงจันทร์สาดเข้ามาจากนอกประตู ตกกระทบบนแผ่นหลังของหลี่ต้าจู้
ใบหน้าของเขาถูกความมืดบดบังจนหมด ดูน่ากลัวเป็นพิเศษ
หลี่ต้าจู้แสยะยิ้มออกมาอย่างน่าสะพรึง “แกว่าฉันเหมือนคนหรือเหมือนผีล่ะ?”
“ฉะ...ฉันว่าแกเหมือนตัวประหลาดน่ะสิ! มาทำเป็นผีหลอกคนอยู่ได้ คิดจะหลอกใครกัน?!”
เมื่อเห็นว่าหลี่ต้าจู้มีเงา ซุนเถียะชื่อก็มั่นใจทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นคน ทำให้เขาโมโหจนเต้นผาง
“ไอ้โง่เอ๊ย คืนนี้แกขัดเรื่องดี ๆ ของฉันสองครั้งแล้ว ถ้าฉันไม่จัดการแกให้ตาย ต่อไปฉันไม่ใช่คนแซ่ซุน!”
พูดจบ เขาก็เหวี่ยงหมัดพุ่งเข้าใส่หลี่ต้าจู้อย่างแรง
หลี่ต้าจู้กลับยังคงสีหน้าเรียบเฉย
ร่างกายของเขาได้รับการปรับเปลี่ยนจากแก่นพลัง ความสามารถทุกด้านจึงเหนือกว่าคนทั่วไปมาก
ในสายตาของเขา การเคลื่อนไหวของซุนเถียะชื่อเชื่องช้าราวกับหอยทาก!
หลี่ต้าจู้ยื่นมือไปรับหมัดของอีกฝ่ายอย่างสบาย ๆ แล้วออกแรงบีบนิ้วมือฉับพลัน
กร๊อบ กร๊อบ!
หมัดของซุนเถียะชื่อถูกบีบจนแหลกในพริบตา!
“อ๊าก บ้าเอ๊ย!”
ซุนเถียะชื่อส่งเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดทันที
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หลี่ต้าจู้ก็เตะเสยเข้าเป้า ทำให้อีกฝ่ายหมดโอกาสสืบทอดตระกูลไปตลอดกาล
“อึก!!!”
ลูกตาทั้งสองข้างของซุนเถียะชื่อแทบถลนออกมา เสียงร้องโหยหวนถูกกลืนหายไปในลำคอ ใบหน้าทั้งใบเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำเหมือนตับหมู