“พี่ไช่เซีย งั้นผมขึ้นเขาไปเก็บยาแล้วนะ”
หลี่ต้าจู้เดินจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง
เขาเพิ่งเดินออกไป หลี่กังก็เดินตามเข้ามาทันที
ที่แท้เขายังไม่ได้ไปไหนไกล แค่อยากดูว่าหลี่ต้าจู้แอบมีอะไรกับเมียตัวเองหรือเปล่า
แต่เห็นหลี่ต้าจู้ออกมาเร็วขนาดนี้ ชัดเจนว่ายังไม่ได้ทำอะไรกัน เขาจึงเดินเข้ามา
ทว่าใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์ของเหอไช่เซียกลับทำให้หลี่กังรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“นังผู้หญิงสารเลว มาทำหน้าระริกระรี้อะไรอยู่ตรงนี้? แกคิดว่าไอ้ทึ่มนั่นจะหาเงินแสนมาได้จริงหรือไง? ต่อให้ทำได้ ก็คงเป็นเรื่องอีกหลายร้อยปีข้างหน้า!”
หลี่กังพูดด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “คิดจะหาเงินแสนให้ได้ในครึ่งเดือน ต่อให้ผู้ใหญ่บ้านมาก็ยังไม่กล้าโม้แบบนี้! แล้วหลี่ต้าจู้มีปัญญาอะไร?”
ตอนนี้เหอไช่เซียยังคงจมอยู่ในห้วงอารมณ์เร่าร้อนที่เกิดขึ้นกับหลี่ต้าจู้
เธอมองหลี่กัง พลางนึกถึงคำที่หลี่ต้าจู้บอกเธอไว้ว่า ให้ลุกขึ้นสู้ อย่าขลาดกลัว!
หลี่ต้าจู้มอบความกล้าให้เธอมากที่สุด ทำให้ตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับหลี่กัง เธอไม่กลัวเขาแม้แต่น้อย
“ยังไงฉันก็เชื่อต้าจู้ ไม่ใช่ทุกคนจะไร้ความสามารถเหมือนนาย!” เหอไช่เซียพูดเสียงเย็นชา
คำพูดนั้นเหมือนจี้ใจดำหลี่กังเข้าอย่างจัง เขาเดือดดาลขึ้นมาทันที
“เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ? ฉันไร้ความสามารถงั้นเหรอ?!”
“ไม่ใช่หรือไง? หาเงินก็ไม่เก่ง ในฐานะผู้ชายก็ยังไร้ความสามารถอีก!”
“นังสารเลว แกอยากตายหรือไง!”
“หลี่กัง นายพูดเป็นอยู่แค่นี้หรือไง? ถ้าเก่งจริงก็ตีฉันให้ตายสิ” เหอไช่เซียจ้องเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ