ซูมู่เยว่ได้ยินเฉินต้าจ้วงพูดเมื่อครู่ว่า หลังจากหลี่ต้าจู้ช่วยสาวงามอย่างวีรบุรุษแล้ว เขาจะกลายเป็นโจรเสียเอง
เธอจึงหลบไปให้ไกล
ถึงอย่างไร ในป่าลึกกลางขุนเขาเช่นนี้ ก็ไม่ควรเชื่อใจใครง่าย ๆ!
เห็นซูมู่เยว่วิ่งหนีไปไกล หลี่ต้าจู้ก็คร้านจะใส่ใจ เขาเดินเข้าไปใกล้หน้าผา พลางมองหาสมุนไพรมีค่าบริเวณใกล้เคียง
ไม่ไกลนัก ซูมู่เยว่เห็นหลี่ต้าจู้ดูเหมือนไม่สนใจเธอ แถมยังแบกกระบุงไว้บนหลัง จึงอดสงสัยไม่ได้และเดินตามเขาไป
“เอ่อ... คุณก็มาหาสมุนไพรเหมือนกันหรือคะ” เธอถามเสียงเบา
“ใช่ แล้วเมื่อกี้คุณไม่ได้กลัวผมหรือ ทำไมถึงตามมาอีกล่ะ” หลี่ต้าจู้มองทางข้างหน้า
“ฉัน... ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้เมื่อกี้นะคะ ฉันไม่ควรสงสัยว่าคุณเป็นคนไม่ดีเลย...” ซูมู่เยว่รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง
“เฮอะ ผมไม่ได้ถือสาคุณหรอก ผู้หญิงระแวดระวังไว้บ้างก็ถูกแล้ว” หลี่ต้าจู้ยิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปถามอีกฝ่าย “ดูจากท่าทางแล้ว คุณก็มาหาสมุนไพรเหมือนกันสินะ แล้วไปเจอไอ้เฉินต้าจ้วงนั่นได้ยังไง”
“ตอนฉันเข้าหมู่บ้านเมื่อกี้ เพราะไม่รู้ทาง ก็เลยสุ่มถามคนคนหนึ่ง เขาดูเป็นมิตรมาก บอกว่าจะพาฉันขึ้นเขามาด้วยกัน ฉันไม่ได้คิดอะไร ก็เลย...” พอพูดถึงตรงนี้ ซูมู่เยว่ก็ยังรู้สึกหวาดผวาอยู่
“คุณไม่ควรออกมาคนเดียว อย่างน้อยก็ควรมีใครอยู่ข้าง ๆ โดยเฉพาะเวลามาที่ที่แทบไม่มีคนแบบนี้” หลี่ต้าจู้กล่าว
“อืม คุณพูดถูกค่ะ ถ้าวันนี้ไม่ได้คุณช่วยไว้ ฉันคงถูกไอ้สารเลวนั่นย่ำยีไปแล้ว ขอบคุณนะคะ!” ซูมู่เยว่ยิ้มสดใส