กาจื่อรับไมโครโฟนมาแล้วเงียบไปหลายวินาที
ซูเยี่ยนหันข้างมองเขา
ขอบตาของกาจื่อแดงเรื่อ น้ำเสียงแฝงความสะอื้นจาง ๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็น
“ผมเคยพลาดในเวิลด์แชมป์มาหลายครั้ง” กาจื่อพูด “ถึงอย่างนั้นผมก็จะยืนหยัดต่อไป”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรับอารมณ์ “ผมจะเผาผลาญตัวเอง เพื่อลงแข่งเวิลด์แชมป์ครั้งนี้”
ใต้เวทีเงียบลงอีกครั้ง
จากนั้นก็มีคนตะโกนว่า “กาลา พวกเราเชื่อใจนาย!”
“สู้ ๆ กาจื่อ!”
“ปีนี้ต้องทำได้แน่!”
“ใครจะไม่ใช่อัจฉริยะรุ่นเยาว์กันล่ะ?” หลิวหางมองนักแข่งทั้งสอง น้ำเสียงเจือความรู้สึก “ขอส่งคำอวยพรให้ไอจีอีกครั้ง!”
การสัมภาษณ์จบลง
ซูเยี่ยนกับกาจื่อเดินลงจากเวทีทางด้านข้าง แสงไฟสลัวลงเล็กน้อย แต่เสียงเชียร์ยังดังก้องอยู่เบื้องหลัง
ซูเยี่ยนยื่นมือไปตบไหล่กาจื่อเบา ๆ
ทั้งสองเดินไปยังห้องพักนักแข่ง
ตอนนี้เขาอยากดื่มด่ำกับช่วงเวลาผ่อนคลายสักสองสามนาทีก่อน
ในห้องพักนักแข่ง เมโกะนั่งอยู่ตรงมุมห้อง จ้องภาพการสัมภาษณ์บนผนังอย่างเหม่อลอย
ตอนซูเยี่ยนเดินมาถึงหน้าห้องพักนักแข่ง เขาก็เดินสวนกับใครคนหนึ่งพอดี
รีต้า
เธอสวมชุดทำงานสีขาวนวล ในมือถือบัตรประจำตัวของโต๊ะผู้บรรยาย
วันนี้ยังมีพิธีส่งทีมออกศึกต่อ จึงมีผู้บรรยายมาที่สนามไม่น้อย
ทั้งสองหยุดเดินแทบจะพร้อมกัน ระยะห่างไม่ถึงครึ่งเมตร
ซูเยี่ยนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอ คล้ายกลิ่นดอกไม้สีขาวผสมกับกลิ่นส้ม
“ยินดีด้วย” รีต้าเป็นฝ่ายพูดก่อน น้ำเสียงเบาและไพเราะ
ดวงตาของเธอโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวสองดวง “วันนี้เล่นได้ดีมาก”