เหมาเหมาก็ไม่ยอมพลาดเช่นกัน:
“ใช่แล้ว หลังจากห่างหายไปหกซีซัน ไอจีก็คว้าตั๋วไปศึกชิงแชมป์โลกได้อีกครั้ง ขอแสดงความยินดีกับไอจีด้วยครับ!”
ข้อความบนหน้าจอ:
“หกซีซันแล้ว หกปีเต็ม ๆ เลยนะ!”
“ขอแสดงความยินดีกับไอจีเถอะ อย่างน้อยในช่วงเวลานี้ พวกเราก็ยังมีความหวังให้ยึดเหนี่ยว”
“คนข้างบนอารมณ์มาแล้วสินะ”
แฟน ๆ ใต้เวทีคลั่งกันไปหมด
ผู้ชมที่ชูป้ายไฟไอจีต่างกรีดร้อง บางคนร้องไห้ บางคนกอดเพื่อนแล้วกระโดดโลดเต้น
ทั้งสนามสั่นสะเทือน
หลังเวที ตอนที่ผู้เล่นไอจีทั้งห้าคนกำลังตีคริสตัล แดนนี่ก็เปิดประตูห้องพักนักกีฬาแล้ววิ่งไปยังหน้าเวทีแล้ว
เขาวิ่งทะลุทางเดินนักกีฬา ก้าวขึ้นไปบนเวทีทีละสองขั้น ผู้ช่วยที่ตามมาข้างหลังวิ่งไล่ยังไงก็ไม่ทัน
บนเวที ซูเยี่ยนเพิ่งตบมือกับเพื่อนร่วมทีมเสร็จ ก็ถูกมือใหญ่ทรงพลังโอบไหล่ไว้
แดนนี่นั่นเอง
โค้ชชาวเกาหลีหน้าแดงก่ำ พูดอะไรซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
ซูเยี่ยนได้ยินชัดแค่คำอุทานว่า “ชิบหาย”
จากนั้นแดนนี่ก็กอดเขาแน่น ๆ ตบก้นเขาเสียงดัง จนรัดเขาเสียแน่นแทบหายใจไม่ออก
“โค้ช เบา ๆ หน่อยครับ” ซูเยี่ยนพูดพลางหัวเราะ
แดนนี่ปล่อยเขา แล้วจับไหล่ซูเยี่ยนไว้ทั้งสองข้าง ราวกับพ่อที่กำลังภูมิใจในตัวลูก
เสียงโห่ร้องแห่งชัยชนะยังไม่ทันจางหายจากหู ซูเยี่ยนก็ถูกทีมงานเรียกตัวไว้
“นักกีฬา ก็อดมีครับ สัมภาษณ์หลังเกม คุณไปกับกาลานะครับ”