วันที่ 4 ตุลาคม เมืองหลวง ฝนตกปรอย ๆ
ฟ้ายังไม่สางดี ทั้งทีมไอจีก็ถูกปลุกให้ลุกขึ้นแล้ว
รถบัสออกจากโรงแรม มุ่งหน้าไปทางเหนือ ทิวทัศน์เมืองนอกหน้าต่างค่อย ๆ ลดน้อยลง แทนที่ด้วยแนวภูเขาที่ทอดตัวขึ้นลง
“ถ่ายวิดีโอโปรโมตในวันแบบนี้ บรรยากาศดีเหมือนกันนะ” พี่จี้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามทางเดิน มองออกไปนอกหน้าต่าง
“อากาศเย็น ๆ ให้ความรู้สึกราวกับโชคชะตาเลย” เหวยรับคำ แล้วหาว “แค่ตื่นเช้าเกินไปหน่อย”
ซูเยี่ยนไม่พูดอะไร
เขากำลังคิดถึงการได้พบกับคนของทีวันในอีกสักครู่
ชาติก่อนเขาเคยเห็นพวกเขาแค่ในจอ คืนนั้นพวกเขาพรากตั๋วไปแข่งเวิลด์แชมเปียนชิปของไอจีไป พรากเวิลด์แชมเปียนชิป S15 ของไอจีไป และพรากความหวังทั้งหมดในฐานะแฟนบอลของซูเยี่ยนไปด้วย
รถบัสจอดลงที่เชิงกำแพงเมืองจีน
ทีมงานกางร่มรออยู่ตรงทางเข้า พอเห็นรถของไอจีมาถึงก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหา ยื่นร่มไปให้ถึงข้างประตูรถ
ซูเยี่ยนลงจากรถเป็นคนสุดท้าย ละอองฝนเย็นเฉียบตกกระทบใบหน้า พร้อมกลิ่นสดชื่นเฉพาะตัวของภูเขา
“ทางนี้ครับ ทีมไอจี! ไปที่ห้องแต่งหน้ากันก่อน” ทีมงานพาพวกเขามุ่งไปยังเต็นท์ที่ตั้งขึ้นชั่วคราว
กำแพงเมืองจีนในสายฝนดูราวกับมังกรยักษ์สีเทาหม่น หมอบทอดตัวอยู่บนสันเขา มองไปไกลสุดสายตาก็ยังไม่เห็นปลายทาง
เมื่อเข้าไปในเต็นท์ ซูเยี่ยนเห็นคนกลุ่มหนึ่งนั่งเรียงกันอยู่ทางอีกฝั่งแล้ว
คนของทีวันมาถึงก่อน