บทที่ 3 จะแต่งกับแม่ม่ายลูกติดทำไม
ชาวบ้านกำลังนั่งจับกลุ่มคุยไร้สาระอยู่ที่ปากหมู่บ้าน
เมื่อเห็นเซียวชิงเป่ยพาอิ๋นซิ่งกลับมา ภรรยาของหมอกู้ นามว่าฝังซื่อ ก็ลุกขึ้นยืนทันที
"ชิงเป่ย เจ้าแต่งกับอิ๋นซิ่งจริง ๆ หรือ?"
มิน่าล่ะยายซุนถึงได้แหกปากด่าอยู่ในลานบ้าน
เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงเสียด้วย
"อืม" เซียวชิงเป่ยพยักหน้า แล้วมองไปทางทุกคน
"พวกเราไปจดทะเบียนสมรสกันมาแล้ว"
"……" ทุกคนต่างจ้องมองพวกเขาด้วยความประหลาดใจ
แม้ว่าอิ๋นซิ่งจะเป็นเด็กสาวที่ขยันและหาเงินเก่ง
แต่นางมีลูกไม่ได้ ไอ้หนูชิงเป่ยจะแต่งกับนางได้อย่างไร?
"ชิงเป่ยเอ๋ย เจ้ารีบไปดูบ้านเถิด แม่เจ้ากำลังอาละวาดอยู่ที่บ้านน่ะ!"
ฝังซื่อเชิดคางไปทางลานบ้านเซียวชิงเป่ย
ยายซุนนั่นตะโกนมาเป็นบ่ายแล้ว
อีกครู่เห็นพวกเขาเข้า ไม่รู้จะอาละวาดอย่างไร
"อ้อ" เซียวชิงเป่ยตอบรับเรียบ ๆ
เขาคาดการณ์ไว้นานแล้วว่าแม่ต้องมีปฏิกิริยาเช่นนี้
"พวกเราไปกันเถิด" แล้วจูงอิ๋นซิ่งกลับบ้าน
เพิ่งถึงประตูใหญ่ ก็เห็นยายซุนกำลังเท้าสะเอว ชะเง้อคอตะโกนอยู่ในลานบ้าน
พอเห็นเซียวชิงเป่ยพาอิ๋นซิ่งกลับมา
ก็แยกเขี้ยวยิงฟันถลาเข้ามา
"พวกเขาบอกว่าเจ้าแต่งกับอีนี่ใช้เงินไปห้าตำลึง มีเรื่องนี้หรือไม่?"
"มี พวกเราไปทำทะเบียนสมรสที่อำเภอมาแล้ว"
"ไอ้ลูกเวร! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกข้า!"
ยายซุนเงื้อมือตบฉาดใหญ่
หันกลับมาก็ชี้นิ้วใส่อิ๋นซิ่งอย่างเดือดดาล
"ไก่ออกไข่ไม่ได้อย่างนาง จะเอามาทำไม! รีบส่งนางกลับไปเดี๋ยวนี้!"
ใช้เงินห้าตำลึงแต่งกับไก่ออกไข่ไม่ได้ ไอ้บ้านี่โง่ถึงที่สุดแล้ว
"ท่านแม่ พวกเราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว อิ๋นซิ่งเป็นภรรยาของข้าแล้ว"
"เจ้าอยากให้ข้าตายใจหรือ! รีบถอนหมั้นนางเสียเดี๋ยวนี้!"
"……" อิ๋นซิ่งมองเซียวชิงเป่ยด้วยความกังวล
พี่ชิงเป่ยจะส่งนางกลับไปหรือไม่?
"ข้าบอกแล้วว่าอิ๋นซิ่งเป็นภรรยาของข้าแล้ว"
"เหล่าซาน เจ้านี่ช่างโง่จริง เหตุใดจึงแต่งกับแม่ม่ายลูกติดอย่างนาง?"
พี่สะใภ้ใหญ่หวังกุ้ยฮวาจ้องอิ๋นซิ่งอย่างไม่พอใจ
สิบหมู่แปดตำบลใคร ๆ ก็รู้ว่านางมีลูกไม่ได้
เหล่าซานมีแต่ลูกสาวสองคน แต่งกับนางก็กลายเป็นแม่ม่ายลูกติด
ไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไร
"ใช่แล้ว เหล่าซาน สาวพรหมจารีที่ออกลูกได้ก็แค่สองสามตำลึง
เจ้าใช้เงินห้าตำลึงแต่งกับไก่ออกไข่ไม่ได้เช่นนาง หวังอะไรหรือ!"
พี่สะใภ้รองจ้าวซิ่วอวิ๋นก็คล้อยตาม
คนดี ๆ สักคนแต่งก็แค่สองสามตำลึง
นางออกไข่ไม่ได้ ยังต้องใช้ถึงห้าตำลึง
เหล่าซานโง่เกินไปแล้ว
"ข้าแต่งเมียไม่ได้ใช้เงินพวกเจ้า ข้าอยากแต่งกับใครก็แต่งกับคนนั้น"
เซียวชิงเป่ยคว้ามืออิ๋นซิ่ง
"ไป" แล้วเดินเข้าห้องของตนไปโดยตรง
"เจ้า เจ้าไอ้ลูกเวร! ข้า……"
ยายซุนกำลังจะตามเข้าไป ก็ถูกพี่สะใภ้ใหญ่หวังกุ้ยฮวาห้ามไว้
"ท่านแม่ นิสัยเหล่าซานท่านก็รู้อยู่ เขาอุตส่าห์พาคนกลับมาแล้ว
เรื่องนี้พวกเราคงห้ามไม่อยู่ ตอนนี้ต้องรีบเอาเงินในมือเขามาก่อน"
เหล่าซานไปเป็นทหารได้เงินตั้งตัวสิบตำลึง
ครั้งเดียวก็ใช้ไปห้าตำลึง หากไม่รีบเอาอีกห้าตำลึงที่เหลือกลับมา
ถึงตอนนั้นก็ต้องตกอยู่ในมือนางแม่ม่ายลูกติดนั่นหมด
ฟังนางพูดเช่นนี้ ยายซุนถึงนึกขึ้นได้
"เจ้าไปเรียกไอ้ลูกเวรนั่นมาหาข้าเดี๋ยวนี้!"
เกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว
เซียวชิงเป่ยพาอิ๋นซิ่งเข้ามาในห้อง เห็นลูกสาวสองคนกำลังซ่อนตัวอยู่หลังตู้
"ท่านพ่อ ท่านย่าตีท่านอีกแล้วหรือ?" จินหลิงและอวี้หลิงวัยสามขวบวิ่งเข้ามา
ก่อนหน้านี้ยาย่าดุร้ายเช่นนี้ ตีคนเจ็บมากทีเดียว
ท่านพ่อต้องโดนตีแน่
พวกนางเป็นฝาแฝด เป็นบุตรของอดีตภรรยาเซียวชิงเป่ย ซึ่งเป็นบุตรสาวของผู้ใหญ่บ้าน นามว่าเย่เจาตี้
เพราะทนชีวิตยากลำบากไม่ได้ จึงหนีไปกับชายอื่น
"ไม่เป็นไร พวกเจ้าดูสิว่านี่ใคร" เซียวชิงเป่ยผลักให้พวกนางไปอยู่ตรงหน้าอิ๋นซิ่ง
"ป้าอิ๋นซิ่ง"
นี่ป้าอิ๋นซิ่งนี่! ก่อนหน้านี้ยังเคยช่วยพวกนางหาหญ้าหมักหมูอยู่เลย
"ต่อไปเรียกป้าไม่ได้แล้ว ต้องเรียกท่านแม่"
"ท่านแม่?" เด็กน้อยสองคนมองผู้เป็นพ่ออย่างสงสัย
ป้าอิ๋นซิ่งกลายเป็นท่านแม่ได้อย่างไร?
"พ่อกับป้าอิ๋นซิ่งแต่งงานกันแล้ว ต่อไปนางก็คือแม่ของพวกเจ้า"
"……" เด็กน้อยสองคนกระพริบตากลมโตดำขลับ
จ้องมองอิ๋นซิ่งนิ่ง ครู่ใหญ่ ถึงค่อยเรียกออกมาเบา ๆ
"ท่านแม่!"
พวกนางมีแม่แล้ว!
"อ้าย!" อิ๋นซิ่งดีใจจนทนไม่ไหว
รีบหยิบซาลาเปาสองลูกออกมาจากห่อผ้า
"นี่พ่อกับแม่ซื้อให้พวกเจ้า รีบกินเถิด!"
"ซาลาเปาเนื้อ!" เด็กน้อยสองคนตาเป็นประกาย
"ขอบคุณท่านแม่! ขอบคุณท่านพ่อ!" รีบรับมาไว้ในมือ
กินอย่างมีความสุข
ที่แท้พี่ใหญ่กับพี่รองไม่ได้โกหกพวกนาง ซาลาเปาเนื้อหอมจริง ๆ
แม้ซาลาเปาจะลูกโต แต่ก็ไม่อาจต้านทานเด็กน้อยสองคนที่กินอย่างตะกรุมตะกราม
ไม่นานก็กินซาลาเปาเนื้อหมดเกลี้ยง
"ให้แม่อาบน้ำให้พวกเจ้าหน่อยเถิด!" อิ๋นซิ่งลูบหัวเด็กน้อยทั้งสอง
สกปรกมอมแมมเกินไปแล้ว
"อืม" เด็กน้อยสองคนพยักหน้าว่าง่าย
เดินตามอิ๋นซิ่งไปที่กระทะเหล็กใบใหญ่ เซียวชิงเป่ยกำลังจะช่วยไปขนฟืน
พี่สะใภ้ใหญ่หวังกุ้ยฮวาก็เดินเข้ามา
"เหล่าซาน แม่เรียกเจ้าไปพบ!" แล้วชำเลืองมองอิ๋นซิ่ง
นี่กลัวเหล่าซานคืนตัวสินะ พอมาก็ลงมือทำงานเลย
"เจ้าทำงานไปก่อน ข้าไปหาแม่สักเดี๋ยว"
"อืม" อิ๋นซิ่งพยักหน้า
แม่ของเขาต้องให้เขาส่งตนกลับแน่
ไม่รู้ว่าพี่ชิงเป่ยจะเชื่อฟังแม่ของเขาหรือไม่
เซียวชิงเป่ยมาถึงห้องโถงใหญ่ เห็นแม่นั่งหน้าเครียดอยู่ตรงนั้น
"ท่านแม่ ท่านเรียกข้า"
"เอามานี่มา!" ยายซุนยื่นมือเหี่ยวย่นออกมา
"เอาอะไร?"
"ก็เงินอย่างไรเล่า เงินตั้งตัวเจ้าสิบตำลึง แต่งกับแม่ม่ายลูกติดนั่นใช้ไปห้าตำลึง ไม่ใช่ควรเหลืออีกห้าตำลึงหรือ เอามาให้ข้า"
"ท่านแม่ พรุ่งนี้ข้าต้องใช้บ้าง!"
"นั่นก็ไม่เห็นต้องใช้ถึงห้าตำลึง!"
"ที่เหลือข้าตั้งใจจะยกให้อิ๋นซิ่งกับพวกเด็ก ๆ ไว้ใช้ยามจำเป็น"
ครานี้ข้าจากไป ไม่แน่ว่าจะได้กลับมาเมื่อใด
อาจไม่ได้กลับมาเลยตลอดกาล
จำต้องเหลือเงินให้แม่ลูกพวกนางไว้ติดตัวบ้าง
"เจ้าจะให้พวกนางทำไม! ข้านี่ยังไม่ตายนะ?"
ยายซุนเดือดดาลขึ้นมาทันที
ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ยังไม่ถึงคราวที่นางแม่ม่ายลูกติดจะเป็นคนคุมเงิน
"เหล่าซาน เจ้าก็ให้เงินแม่ไปเถิด ไม่มีธรรมเนียมที่ไหนยังไม่แยกเรือนแล้วให้ภรรยาคุมเงิน"
พี่สะใภ้ใหญ่หวังกุ้ยฮวาเบ้ปาก
แม่ม่ายลูกติด เพิ่งเข้าบ้านก็จะคุมเงิน คิดได้อย่างไร
"ใช่แล้ว เหล่าซาน เจ้าให้เงินแม่ไป เวลาขาดอะไรค่อยขอเงินแม่ซื้อเถิด!"
พี่สะใภ้รองจ้าวซิ่วอวิ๋นก็คล้อยตาม
นั่นมันตั้งหลายตำลึง จะให้อยู่ในมือพวกนางได้อย่างไร!
"ขอเงินแม่! หึ!" เซียวชิงเป่ยยิ้มเยาะ
"เสื้อผ้าลูกสาวข้าขาดจนเนื้อโผล่ แม่เปลี่ยนให้หรือไม่?"
เขาเป็นคนหาเงินเก่งที่สุดในบ้าน แต่เสื้อผ้าลูกกลับเก่าที่สุดและเล็กที่สุด
หากให้เงินแม่อย่างนั้นจริง ก็อย่าหวังเลยว่าจะขอคืนมาได้
"เนื้อโผล่แล้วอย่างไร ลูกเด็กเล็กแดงนั่น จะอัปมงคลอะไร? อีกสองปี ถอดเสื้อผ้าเสาทื่อกับเสาหนิวลงมา พวกนางก็มีเปลี่ยนแล้ว"
ของกินเปลืองสองตัว ไม่อดตายก็พอแล้ว
มัวแต่หาเรื่องไร้สาระ
"……" เซียวชิงเป่ย
ก็คิดอยู่แล้วว่าแม่ต้องพูดเช่นนี้
"ไม่ต้อง ตอนนี้มีอิ๋นซิ่งดูแลพวกนางแล้ว"
หมุนตัวกำลังจะเดินออกไป ยายซุนก็มาขวางไว้ข้างหน้า
"เจ้าเอาเงินมานี่มา!"