เช้าวันต่อมา
หลงหย่าแบกมันเทศกระสอบใหญ่ขึ้นบ่า พลิกข้อมือเทลง โยนเข้าไปในกล่องแลกเหรียญสิ่งของทั้งหมด
“เสียงดังฉ่า——”
เธอก้มลงเก็บเหรียญเมือง เสียงฟังดูเหมือนจะได้เยอะทีเดียว
“สิบสามเหรียญ? โอ้ กระสอบนี้ของเธอเยอะจริง ๆ เลยนะ”
หลงสือที่เพิ่งแลกเสร็จเดินเข้ามาดูเงินในมือเธอ แถมยังช่วยนับให้อย่างใส่ใจ
“อิจฉาล่ะสิ?”
“ก็ต้องอยู่แล้ว! กระสอบใหญ่นี้ป้าเป็นคนเย็บให้เมื่อคืนใช่ไหม?”
“ใช่ ใส่ได้เยอะกว่าเดิมเยอะ” หลงหย่ายิ้มหน้าบานใส่เหรียญเมืองเข้าไปในกระเป๋าด้านในของเสื้อผ้า “แต่ว่า… เหมือนจะได้มากกว่าที่ฉันคิดไว้”
“ดูสิ ข้างบนมีคำใหม่เพิ่มมาด้วย” หลงสือชี้ไปที่ป้ายคำแนะนำข้างกล่องแลกเหรียญ
“ราคารับซื้อต่อหน่วยขึ้นห้าเปอร์เซ็นต์?” หลงหย่ามองตามไป “เจ้าของร้านใจดีขนาดนี้เลย!”
“แน่นอน เธอคิดว่าเป็นเพราะหัวมันฝรั่งที่ตัวเองแบกมาเยอะขึ้นรึไง?”
หลงหย่าไม่สนใจหลงสือปากเสีย กำหมัดต่อยเขาไปที่อกหนึ่งที
“โอ๊ย เจ็บ!”
“ไม่เจ็บฉันจะต่อยแกทำไม?”
หลงหย่าหัวเราะ หยิบกระติกน้ำที่เอวขึ้นมา หมุนฝาเปิดจิบหนึ่งอึก
แล้วก้มลงเก็บกระสอบ เตรียมจะไปอีกเที่ยวหนึ่ง
ราคารับซื้อต่อหน่วยสูงขึ้น ดูเหมือนแรงจูงใจจะเพิ่มขึ้น
พยายามเข้า! เที่ยงนี้เธอจะจับจ่ายฟุ่มเฟือยสักหน่อย กินอาหารหม้อใหญ่หนึ่งถ้วยคนเดียว!
เธอคิดพลางดมกลิ่นหอมของอาหารที่เจ้าของร้านผู้น่าอัศจรรย์กำลังทำ