“ในร้านของฉัน ไม่อนุญาตให้ก่อกวนหรือรบกวนการดำเนินกิจการตามปกติ”
เมื่อถูกปากกระบอกปืนสีดำสนิทจ่อใส่ ผู้คนที่ตกใจสุดขีดก็ได้ยินเสียงผู้หญิงเรียบๆ ดังขึ้น
คนอื่นๆ ก็ได้ยินเช่นกัน
“หา?”
พวกของหรงนาดูเหมือนเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าที่นี่ยังมี ‘เจ้าของ’ อยู่ พอได้ยินคำพูดนั้นกลับไม่เก็บปืน แต่กลับหัวเราะลั่น
“ร้านของแก? เออๆๆๆ ต่อให้เป็นของแกก็เถอะ ไม่เจอคนโง่ไร้เดียงสาแบบนี้มานานแล้ว” แพททำท่าทางกวนๆ ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
หลิงจิงชำเลืองมองเขาครั้งหนึ่ง
เธอพอจำได้ ดูเหมือนผู้ชายคนนี้จะเป็นคนที่มาทำท่าทางลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าแผงลอยของเธอเมื่อวาน
“พูดจากับคนอื่นให้มันสุภาพหน่อย” โอลิเออร์พูดแล้วหันไปทางหลิงจิง “คุณเป็นผู้เปลี่ยนแปลงที่มีความสามารถถอนพิษใช่ไหม? บังเอิญจัง พวกเรากำลังต้องการคนแบบนี้พอดี วันหลังมากับพวกเราแล้วรู้จักทำตัวดีๆ หน่อย บางทีอาจให้เป็นหัวหน้ากลุ่มเล็กๆ ก็ได้นะ”
เขาพูดว่า ‘พูดจากับคนอื่นให้มันสุภาพหน่อย’ แต่ก็ไม่ได้ถามความคิดของหลิงจิงเลยแม้แต่น้อย พูดแต่ ‘มากับพวกเรา’
เห็นได้ชัดว่ามั่นใจในการปล้นชิงของฝ่ายตัวเองว่าจะต้องชนะแน่ๆ และไม่ได้มองผู้หญิงตรงหน้าแม้แต่น้อย
มองเหมือนมองเครื่องมือที่ใช้สะดวก
“เตือนอีกครั้ง อย่ารบกวนการดำเนินกิจการตามปกติของร้านนี้” ท่าทางของหลิงจิงสงบมาก
แววตาที่มองโอลิเออร์ของเธอค่อนข้างเย็นชา ไม่มีอารมณ์อะไร
เหมือนกับมองมดตามพื้นดินที่เห็นได้ทั่วไป