“พวกเจ้าทำหน้าตาแบบนี้กันทำไม ข้าไปรับใช้ ไม่ใช่ไปตายเสียหน่อย”
ตั้งแต่กลับมาจากการจับฉลากที่ลานกว้าง หลงหย่าก็รู้สึกว่าพวกคนกลุ่มนี้มองนางด้วยสายตาที่แปลกประหลาดมาก
เหมือนกับตอนที่เกลลี่จะไปรับใช้ครั้งนั้นไม่มีผิด
โดยเฉพาะเจ้าหลงสือ ไอ้เด็กนี่ ใช้สายตาแบบ... ห่วงใยและอ่อนโยนมองนาง
ทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก
“ยังไปพรุ่งนี้เช้าอยู่หรือไม่” หลงเชี่ยนถาม
“อืม” หลงหย่าพยักหน้า “พรุ่งนี้เช้ารอที่หน้ากระท่อมไม้ ทหารรักษาเมืองจะพาพวกเราไปทุ่งดำ”
เมื่อกี้หลังจากจับฉลากเสร็จ คนที่จับได้ไปรับใช้ก็อยู่ต่อที่ลานกว้าง ฟังทหารรักษาเมืองบอกกฎการไปรับใช้
ระยะเวลาไปรับใช้คือสองเดือน พรุ่งนี้เช้าจะมีคนพาพวกเขาไปทุ่งดำโดยเฉพาะ สองเดือนนี้ห้ามออกจากเขตทุ่งดำ กินอยู่หลับนอนล้วนอยู่ในเขตรับใช้ เสบียงอาหารให้ฟรี
——ก่อนหน้านี้เคยมีคนที่หิวจริงๆ ทนไม่ไหว อาสาไปรับใช้เพื่อเสบียงนี้ก็มี
แต่ตอนนี้ พวกหลงหย่ากลับไม่เห็นว่าเสบียงนิดหน่อยนั่นจะน่าสนใจอะไรแล้ว
มีทั้งมันฝรั่งเผา มันเทศเผา อาหารหม้อใหญ่ ผักดองหัวไชเท้า แล้วก็หม่าล่าทั่งอร่อยๆ ใครจะยอมไปกินเสบียงที่ไร้รสชาติและแข็งจะตายนั่นทุกวันกัน
ตอนนี้
ยังไงนางเองก็ไม่ได้สนใจมากนักหรอก
“ทางทุ่งดำนู้นอากาศหนาว เจ้าเอาเสื้อผ้าหนาๆ ไปด้วย แล้วก็ผ้าห่มเอาไปผืนนึง”
นี่เป็นข้อมูลใหม่ที่เกลลี่นำกลับมา