ระฆังในเมืองดังขึ้นแล้ว
นี่คือสัญญาณปิดประตูกำแพง
บรรดาลูกค้าของร้านอาหารจงหัวกินอิ่มหนำสำราญ จบ 'งาน' ของวันนั้น พูดคุยหัวเราะกันเดินมุ่งหน้าไปยังประตูกำแพง
คนที่เดินอยู่หน้าขบวนสายตาคมเหลือเกิน เหลือบเห็นคนที่เดินผ่านเข้าไปในกำแพงไกล ๆ แวบหนึ่ง
"เฮ้ นั่นคนของหมาโรคพิษสุนัขบ้าหรือเปล่า?"
"เฝ้าพวกเรามาทั้งวัน ตอนอยู่ที่ฟาร์มฉันก็เห็นแล้ว เสียเที่ยว!"
"หงอยกลับไปแล้วล่ะ สะใจ!"
คนที่เดินตามหลังขบวนยังคงดื่มด่ำ
"ดีจริง ๆ เบียดขึ้นโต๊ะสุดท้ายของหม่าล่าทั่งได้ รสชาตินั่นสุดยอดจริง ๆ"
คนพูดพลางตบท้องตัวเองไปด้วย
"รสชาติเป็นยังไงกันแน่ เล่าให้ฟังหน่อยสิ? ฉันน่ะแย่งไม่ทันเลย"
"ทั้งชา เผ็ด หอม และเข้มข้น! ก่อนวันสิ้นโลกฉันไม่เคยกินอาหารต้มแบบนี้เลย! อย่างเช่นมันฝรั่งแผ่นนั่น รสชาติไม่เหมือนมันฝรั่งเผาเลยสักนิด!"
พอมีคนถาม คนที่ได้กินหม่าล่าทั่งก็เริ่มพูดไม่หยุด
"มันฝรั่งแผ่นในหม่าล่าทั่ง กรอบเด้ง! จิ้มกับซอสงานั่น... อร่อยเหาะเลย แล้วยิ่งพวกเห็ดนั่นอีก ดูดซุป! เจ้าของร้านใช้กระดูกวัวเคี่ยวซุปนะ ฉันชิมแล้วเจอกลิ่นหอมมันนมด้วย ไม่ต้องพูดเลยว่าอร่อยแค่ไหน ชื่อนี่ตั้งได้ดีจริง ทั้งชา เผ็ด และร้อน! สะใจ!"
"อย่าพูดเลย ๆ! ฉันจะโมโหตายแล้ว ตอนบ่ายฉันกำลังเข้าคิวอยู่แท้ ๆ เห็นคนข้างหน้าเยอะ ฉันก็เลยไปขุดมันเทศก่อน สรุปกลับมาคนต่อคิวกินหม่าล่าทั่งเยอะขึ้นตั้งเยอะ! ฉันอดกินเลย!"
"ฉันก็อดกินเหมือนกัน! พรุ่งนี้ฉันจะต้องมาแต่เช้าเพื่อต่อคิว ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น ก็เพื่อมาลองรสชาติหม่าล่าทั่ง!"