ชายร่างเตี้ยผอมมาที่นี่เป็นครั้งแรกในวันนี้
เมื่อวานหลังจากเสียงระฆังดังขึ้น เขาได้ยินเพื่อนบ้านครอบครัวหนึ่งซึ่งมีสมาชิกห้าคนกลับบ้านอย่างคึกคัก
ปกติครอบครัวนี้กินอิ่มแทบไม่เคยได้ บรรยากาศในแต่ละวันล้วนหดหู่
ตาเฒ่าโรดหมดอาลัยตายอยาก กระท่อมไม้ก็กั้นเสียงทะเลาะไม่ได้ ทั้งวันมีแต่ 'หิวตายก็ได้' 'แกหาของได้แค่นี้เองเหรอ?' 'ยังมีหน้ามาว่าฉัน ถ้าเก่งนักแกก็ไปหาของมีประโยชน์มาเพิ่มสิ'
แถมยังมีเสียงขว้างปาข้าวของอีกสารพัด
แต่เมื่อคืนนี้ครอบครัวนี้ไม่เพียงไม่ถอนหายใจ กลับมีรอยยิ้มบนใบหน้าทุกคน เข้าบ้านอย่างสนุกสนาน หลังจากตรวจตราห้องและดับไฟแล้วก็ยังได้ยินเสียงกระซิบกระซาบเบาๆ
มันเป็นน้ำเสียงแบบ... ตื่นเต้นและเปี่ยมด้วยความหวัง
ชายร่างเตี้ยผอมเดาว่า ครอบครัวนี้อาจจะเจอสถานที่ดีๆ เข้าแล้ว
ดังนั้นเช้าตรู่วันนี้ เขาจึงแอบตามพวกเขามา โดยออกจากกำแพงตะวันตกมาถึงที่นี่
ไม่เห็นก็ไม่รู้ พอเห็นก็ตกใจ
ที่นี่ไม่ใช่แค่สถานที่ดีนะ แต่มันเป็นสถานที่แบบสวรรค์เลยต่างหาก!
มันฝรั่งเผาที่กินได้... ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป ทั่วทั้งจื่อเฉิง... ไม่สิ ผู้คนในเจ็ดเมืองใหญ่คงต้องตกใจจนคางหลุดแน่?
แถมยังมีของที่ไม่เคยเห็นอีกสารพัด... เรียกได้ว่าชายร่างเตี้ยผอมตาเบิกกว้าง ตั้งแต่มาถึงหน้าแผงลอยที่เรียกว่า "ร้านอาหารจงหัว" แห่งนี้ ปากก็อ้าด้วยความตกใจไม่หุบเลย
แต่ว่า
เจ้าของร้านคนนี้ดูเหมือนใจใหญ่เหลือเกิน
ไม่รู้ว่าเป็นผู้เปลี่ยนแปลงหรือเปล่า มีความสามารถพิเศษถึงสรรหาของที่กินได้ออกมามากมายขนาดนี้ แต่กลับขายถูกขนาดนี้!