กลุ่มแรกที่มาถึงร้านอาหารจงหัวก็คือเหล่าลูกค้าประจำนั่นเอง
ชินทางกันแล้ว
พอเสียงระฆังในเมืองดังขึ้น พวกเขาก็มาคอยอยู่ที่ปากทางออกกำแพงตะวันตกกันแล้ว
นำโดยหลงเชี่ยน หลงหย่า และหลงสือ
เจียเหวิน เจียซือ หลี่หลิน และลีน่าเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า
ในมือถือถ้วยถือถาดบ้าง ผ้าบ้าง รถเข็นเล็กบ้าง คุยกันหัวเราะกันไปพลาง ถกเถียงกันว่าจะกินอะไรเป็นมื้อเช้าดี
ตอนออกจากประตูเมือง ทหารรักษาเมืองในชุดดำมองกลุ่มคนพวกนี้อยู่หลายตา
แปลกดี
บรรยากาศนี่ไม่เหมือนจะออกไปหาของป่า
ดูเหมือนจะไปเที่ยวชมฤดูใบไม้ผลิมากกว่า
...
“หอมจัง...กลิ่นอะไรน่ะ?”
“กลิ่นกากหมู? ไม่ใช่...มีกลิ่นหอมอีกแบบ...”
เพิ่งเดินมาถึงหน้าแสงสีขาวที่คุ้นเคย กลิ่นหอมเข้มข้นของกับข้าวก็ยั่วให้หนอนในท้องผู้คนตื่นขึ้นมา
ไม่ได้กินอะไรมาทั้งคืน เมื่อก่อนนั้นเป็นเรื่องปกติ
ตอนนั้นทุกคนก็ไม่มีนิสัยกินข้าวเช้ากัน กินกันทั้งวันแค่มื้อเดียว แน่นอนว่าต้องประหยัดกิน
ยิ่งของที่ไร้รสชาติก็ไม่มีใครอยากกินด้วย
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว มีของอร่อยอยู่ตรงหน้า กระเพาะก็ส่งเสียงคำรามดังเป็นสัญญาณบุกก่อนใคร
ที่หนักกว่านั้นคือในกระเป๋ามีเงินด้วย
หลงสือยืดจมูกสูดดม หาต้นตอของความหอม
เขากับหลงหย่าที่ว่องไวพอๆ กันก็ดึงกันไปฉุดกันมา มาอยู่ตรงหน้าหลิงจิงที่กำลังตักกับข้าวหม้อใหญ่
“เจ้าของร้าน นี่อะไรเหรอ?”
หลงหย่าเอ่ยถามก่อน
ตาทั้งคู่แทบจะติดหนึบอยู่ในหม้อ
“กับข้าวหม้อใหญ่” หลิงจิงชี้ไปที่ป้ายที่เขียนไว้ “ราคากับคุณสมบัติละเอียดอยู่บนนั้นหมดแล้ว”
หลงสือ หลงหย่า และคนอื่นๆ ที่ตามมาพากันมองไปที่ป้ายที่เพิ่งเขียนขึ้นใหม่
[กับข้าวหม้อใหญ่]
ภายใน 24 ชั่วโมงหลังรับประทาน: ความแข็งแกร่งของร่างกายเพิ่มขึ้น 5 เปอร์เซ็นต์ สามารถรักษาอุณหภูมิร่างกายให้คงที่ ความต้านทานทางจิตเพิ่มขึ้น 10 เปอร์เซ็นต์