บ่ายแก่ ๆ ผ่านไป ผู้คนที่ตรากตรำอยู่ในไร่มาทั้งเช้าเริ่มพักผ่อน
บ้างนั่งยอง ๆ บ้างก็นั่งลงรวมตัวกันบนลานหน้าแผงลอย กินมันฝรั่งเผาในมือ
หรือไม่ก็มันเทศเผา
ตอนเที่ยงแสงแดดแรงกล้า เป็นช่วงที่ไอเขียวหนาแน่นที่สุดของวัน
เมื่อก่อนออกไปเก็บของเก่าข้างนอก ตอนกลางวันเป็นช่วงที่ลำบากที่สุด แม้มีผ้าปิดปากก็ยังรู้สึกแสบจมูก ไอเขียวที่สูดเข้าไปให้ความรู้สึกแสบร้อน
แต่เพื่อออกไปเก็บของเก่า หาเหรียญเมืองมาซื้อเสบียงเพิ่ม ก็ได้แต่ทน
ถูกกัดกร่อนก็ตาย อดอาหารตายก็ตาย อย่างหลังตายเร็วกว่า
แต่ตอนนี้
ได้มาอยู่ใน ‘ร้านอาหารจงหัว’ ของเจ้าของร้านมหัศจรรย์คนนี้ สูดอากาศที่ไร้สารพิษในแสงขาวอย่างสุขสบาย
แถมในมือยังมีมันเทศเผาและมันฝรั่งเผาหอมกรุ่นให้กิน!
นี่มันชีวิตเทพอะไรเช่นนี้!!
“กร้วม แกร้วม”
ยังมีบางคนกินมันฝรั่งคู่กับผักดอง
หัวไชเท้าเส้นรสเค็มเผ็ดอยู่ในปาก กรอบกรุบชื่นใจ สบายไปทั้งตัว
“เฮ้ย พวกนายสังเกตไหม พอกินผักดองหัวไชเท้านี่แล้ว ไปขุดผักแล้วจมูกไม่ค่อยแสบเหมือนก่อนแล้วนะ”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ! ป้ายเขาเขียนไว้ไม่ใช่เหรอ ลดปริมาณสารพิษที่สูดเข้าไป!”
“หา?! ผมไม่เห็นเลย!! อร่อยไหม?” มีคนถาม
“อร่อยมากเลย ถ้าเสียดายไม่กล้าซื้ออาหารหม้อใหญ่ ลองซื้อนี่ดู กินกับมันฝรั่งเผาแล้วยิ่งมีรสชาติ”
“แพงไหม?”
“ไม่แพง แค่เหรียญเมืองเดียว”
“ถูกขนาดนี้!!!”