“ไม่ต้องแย่ง มีพอทุกคน เชิญเข้าแถว”
หลิงจิงที่ยืนอยู่หลังแผงลอยช่วยจัดระเบียบ
เธอเอ่ยจบ ฝูงชนที่คลั่งไคล้มันฝรั่งเผาและมันเทศเผาก็รู้สึกถึงพลังที่มองไม่เห็น ทำให้พวกเขาต้องเข้าแถวหน้าเตาอบตามลำดับอย่างไม่รู้ตัว
แต่พวกเขาก็ไม่รู้สึกว่ามันผิดปกติอะไร
ยังไงในเมือง เวลาแลกเหรียญเมืองกับเสบียงก็ต้องต่อแถวอยู่แล้ว
ได้ยินว่ามีพอให้ทุกคน คนที่อยู่ท้ายแถวก็ค่อนข้างโล่งใจ คอยเขย่งเท้ามองคนข้างหน้าที่ยืนต่อแถวซื้อมันฝรั่งเผา
น้ำลายแทบไหลออกมา
ในสายตาเต็มไปด้วยความปรารถนาอยากได้มันฝรั่งเผา
“ว้าว แค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์จริง ๆ เหรอ? ทำไมฉันรู้สึกว่าพอกินมันฝรั่งแล้วรู้สึกสบายตัวขึ้นเยอะเลย?”
ชายหนุ่มที่ซื้อมันฝรั่งได้กินไปสองคำแล้วถอนหายใจอย่างพึงพอใจ
“หนึ่งเปอร์เซ็นต์นี่ก็ไม่น้อยแล้วนะ! เมื่อไหร่กันที่เจ้าจะได้กินอาหารที่ขับพิษได้!”
“ดูเจ้าพูดเข้า วันสิ้นโลกมาถึงแล้วพวกเราเคยได้กินมันฝรั่งเผาตอนไหนกัน ตลอดวันก็กินแต่ขนมปังดำนั่น เคี้ยวยังกะเคี้ยวหิน แข็งกว่าชีวิตข้าอีก ฮือ ๆ”
“เจ้าของร้าน! ในแสงขาวนี่ ทำไมดูแล้วไม่มีไอเขียวเลยสักนิด?”
ชายวัยกลางคนทนไม่ไหวถามขึ้นในที่สุด
“ไม่มีค่ะ” หลิงจิงชี้ไปที่ป้ายร้านกับกฎของร้านอาหาร “ช่วยอ่านกฎของร้านอาหารด้วย”
“กฎของร้านอาหาร…”
ตั้งแต่มาที่นี่ก็มีแต่เสียงดังเอะอะ ตอนนี้หลงเชี่ยนกับพวกวิ่งหนีไปแล้ว แถวก็เป็นระเบียบ ผู้คนที่มาใหม่จึงทำตามที่เจ้าของร้านบอก ไปอ่านป้ายที่ตั้งเด่นอยู่
“1. อาหารในร้านนี้ปลอดภัยไร้พิษแน่นอน 2. ผู้ที่รับประทานอาหารภายในพื้นที่ร้านนี้ปลอดภัยแน่นอน…” มีคนอ่านออกเสียง