วันสิ้นโลกผ่านมาสิบปีแล้ว
ถ้าอยากมีของกิน ก็ต้องออกไปนอกเมือง เสี่ยงอันตรายตามหาผลึก ไปตามซากปรักหักพังยุคมนุษย์เก่าหาของมีค่าต่าง ๆ
หลายปีมานี้ พื้นที่ใกล้กำแพงสูงถูกค้นหาเก็บเกี่ยวไปจนเกลี้ยง ผู้คนจำเป็นต้องรุกลึกเข้าไปอีกเรื่อย ๆ เพื่อเอาของมีค่ากลับมาในกำแพง แลกเสบียงประทังชีวิต
ผลึกนั้นปรากฏแบบสุ่มทุกวัน แต่พวกพ้องแก๊งมีคนเยอะ อย่าแม้แต่คิดจะฉกฉวยต่อหน้าต่อตาพวกเขา
ถ้าอยากอยู่รอด ก็ต้องไปตามซอกหลืบ ไปหาตามที่อันตราย
คนธรรมดาที่ไม่มีสังกัด อดอยากนานกว่าจะแลกอาหารได้สักมื้อเป็นเรื่องปกติ
แต่ตอนนี้ เจ้าของร้านสุดมหัศจรรย์คนนี้บอกว่า พืชมีพิษ ผักพิษที่เห็นได้ทั่วไป ก็เอามาแลกเงินที่ร้านนางได้งั้นหรือ?!
แค่ใช้ราคาถูกปานนี้แล้วได้กินมันฝรั่งเผาที่ไม่เคยแม้แต่จะคิดฝันก็ทำให้คนคลั่งพออยู่แล้ว
ยังเอาผักที่ถูกกัดกร่อนพวกนั้นมาแลกเงินได้อีก?!!!
ข่าวนี้สำหรับคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ไม่ต่างอะไรกับระเบิดลูกใหญ่
พวกเขาเพิ่งเข้าใจว่าทำไมเมื่อกี้พวกของหลงเชี่ยนไม่ซื้ออะไรเลย แล้วรีบวิ่งไปทางอื่น
ไปหาผักพิษนั่นเอง!
“มา ดูของข้า!”
คนที่ตามหลังหลงหย่ากลับมาก็มาถึงแล้ว
หลงเชี่ยนไม่รู้ไปเอากระสอบป่านเล็ก ๆ มาจากไหน แบกมาไว้บนบ่า
“ฟรึ่บ ๆ ๆ—”
ห้าเหรียญ!
“เฮ!” ลีน่ากับหลี่หลินช่วยกันยกมันเทศพิษที่พวกนางใช้ผ้าคลุมห่อกลับมาใส่ลงในกล่อง
“ฟรึ่บ ๆ ๆ—”
สามเหรียญ
“เฮ้ ข้าได้มากกว่าเจ้า ข้าได้ตั้งสาม!” หลงสือพูดพลางเยาะเย้ยหลงหย่าหลังจากแลกเสร็จ
“ไปไกล ๆ เลย!”
“ฟรึ่บ—”
“ฟรึ่บ—”
คนรอบข้างยืนอ้าปากค้างมองพวกของหลงเชี่ยนแลกเหรียญ
ทุกคนล้วนมีของได้มา ใช้เวลาแค่ประเดี๋ยวเดียว แต่ละคนก็มีเหรียญเมืองในมือหลายอัน