“ตรวจคน”
เสียงเคาะประตูอย่างเร่งรีบ
เจียเหวินเปิดประตู ด้านนอกมีทหารรักษาเมืองในชุดเครื่องแบบสีดำยืนอยู่สองคน
ทหารทั้งสองตรวจสอบลักษณะของผู้อาศัยตามสมุดบันทึกอย่างเข้มงวด เมื่อตรงกันก็กาชื่อ แล้วเดินไปยังกระท่อมไม้หลังถัดไป
เจียเหวินปิดประตู เป่าเทียนบนโต๊ะให้ดับ ถอดรองเท้าปีนขึ้นเตียง
พอตรวจเสร็จก็ดับไฟ เป็นนิสัยของทุกคนในกำแพง
เจียเหวินที่ขึ้นเตียงยื่นมือไปแตะหน้าผากเจียซือ อาการดีขึ้นมากแล้ว ร้อนกว่าฝ่ามือเขาเพียงเล็กน้อย
เกือบเท่าอุณหภูมิหน้าผากตัวเองแล้ว
“ยังอึดอัดอยู่ไหม?”
“ไม่อึดอัดแล้ว!” เจียซือห่มผ้าให้พี่ชาย ดวงตาเป็นประกาย “พอได้กินกากหมูนั่น หนูก็รู้สึกดีขึ้นเลย! พี่ครับ มันมหัศจรรย์มาก!”
“ข้าก็ว่ามหัศจรรย์เหมือนกัน” เจียเหวินดึงเจียซือลงนอน สองพี่น้องนอนคุยกันในผ้าห่ม
“พี่ครับ วันนี้เราหาเงินได้เยอะมาก!”
“อืม” เจียเหวินล้วงถุงผ้าใต้หมอน ข้างในมีเหรียญเมืองเก้าเหรียญ
สองพี่น้องไปที่ฟาร์มตั้งสามรอบวันนี้ แลกได้สิบเก้าเหรียญ! รวมกับหกเหรียญที่เจียซือมีแต่แรก ทั้งหมดยี่สิบห้าเหรียญเมือง
พอแลกกากหมูหนึ่งส่วนแล้ว ต่างคนต่างก็กินมันฝรั่งเผาไปคนละลูก เหลืออีกเก้าเหรียญ
ไม่อิ่มอย่างเดียว ยังเหลือเงินเก็บอีกด้วย
เป็นเรื่องที่เมื่อก่อนไม่กล้าแม้แต่จะฝัน
“มันฝรั่งเผาอร่อยมาก... กากหมูก็อร่อยมาก” เจียซือนึกถึงรสชาติแล้วเลียปาก “พี่ครับ พรุ่งนี้เราตื่นแต่เช้าไปขุดผักกันเถอะ!”
“ดี!” เจียเหวินลูบหัวน้องชาย