ผิดล่ะ... แล้วทำไมตัวข้ายังปวดร้าวเช่นนี้?!
ฮอลล์เกือบจะยิ้มแล้ว แต่พลันพบว่าแค่ขยับนิด ร่างกายก็ราวกับถูกกระชากจนอวัยวะภายในบิดเบี้ยว ปวดร้าวไปหมด
ขึ้นสวรรค์แล้วจะไร้ความเจ็บปวดมิใช่หรือ ไฉนบาดแผลเหล่านี้ยังตามมาด้วยเล่า?
"อย่าขยับ"
สตรีหน้าตางดงามผู้นั้นเอ่ยปาก
เขาได้ยินเสียงเรียบเฉยของนางกล่าวว่า "ดูเจ้ามีบาดแผลไม่น้อย อย่าขยับตามอำเภอใจ กินแบบนี้เถิด"
ปากฮอลล์ถูกมันฝรั่งบดยัดเข้าอีกครั้ง
เอ่อ ดูท่าทางของทูตสวรรค์จะกระด้างไปสักหน่อย แต่มันฝรั่งนี่ช่างโอชะเหลือเกิน
เขาจึงยอมนอนหมอบเช่นนั้น แล้วกลืนมันฝรั่งคำแล้วคำเล่าลงคอ
"เออ ว่าแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเปิดร้านตามปกติ แถมมีค่าแรงข้าเพิ่ม คิดเงินเป็นสองเท่า เจ้าคงไม่ว่าอะไรกระมัง? ถุงผลึกของเจ้าแขวนติดตัวอยู่ ข้าเพิ่งหยิบคิดไปเอง มันฝรั่งเผาลูกละแปดเหรียญเมือง ผักดองหัวไชเท้าหนึ่งชุดสองเหรียญ รวมเป็นสิบเหรียญ ส่วนที่เกินเดี๋ยวข้าทอนให้"
ฮอลล์ได้ยินทูตสวรรค์กล่าวกับเขาเช่นนั้น
เหรียญเมือง? สิบเหรียญ?
ฟังดูเป็นหน่วยวัดที่คุ้นหูยิ่ง
ถึงสวรรค์ก็ยังต้องใช้เงินหรือ
สวรรค์ไม่รับผู้ไร้ทรัพย์? ฮ่าๆ ลืมไปแล้วว่าตลกร้ายจากนรกนี้ฟังมาจากไหน แต่มันกลับเป็นเรื่องจริง
ฮอลล์กลืนมันฝรั่งในปากอย่างยากลำบาก แล้วถามอย่างอ้อแอ้ว่า "ทูตสวรรค์ สวรรค์... สวรรค์ยังต้องใช้จ่ายหรือ?"