หลิงจิงพับแขนเสื้อขึ้น แล้วต้มอาหารหม้อใหญ่สามหม้อรวดเดียว ตักใส่จานวางบนชั้นให้เรียบร้อย จากนั้นก็หมักผักดองหัวไชเท้าเอาไว้
อาหารหม้อใหญ่สามหม้อแบ่งออกมาได้ทั้งหมด 47 ส่วน
ส่วนที่เหลือ 10 ส่วน หลิงจิงใช้ไปอีก 5 ซื้อกล่องเก็บของใสเพิ่มในห้างอีกหนึ่งใบ เธอหมักผักดองหัวไชเท้าไว้สองกล่องใหญ่เลยทีเดียว
ผักดองหัวไชเท้าหมักเสร็จ น้ำซุปหม่าล่าทั่งในถังต้มสองใบก็เคี่ยวเสร็จพอดี
หลิงจิงปิดไฟ
เหลือบมองจำนวนที่แสดงบนเครื่องเสียบไม้อัตโนมัติ ไม้เสียบถูกเสียบไปแล้วกว่า 1,500 ไม้
ความรู้สึกแบบอัตโนมัตินี่ดีจริง ถาดเหล็กใหญ่ใกล้เต็มครึ่งแล้ว
ไม้เสียบที่เสียบเสร็จอัดแน่นอยู่ข้างใน ให้ความรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด
หลิงจิงเลือกไม้ที่เสียบเสร็จแล้วออกมาเกือบ 40 ไม้ แล้วกินมื้อค่ำอย่างสบายใจกับน้ำซุปหม้อสุดท้ายของวันนี้
กินเสร็จก็กด “ทำความสะอาด” ในหน้าเมนูของร้าน
ร้านอาหารจงหัวพลันสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยในพริบตา รอยเท้าต่างๆ บนพื้นห้องที่ถูกเหยียบย่ำ รวมถึงคราบน้ำแกงที่แขกกลุ่มสุดท้ายทำหกไว้บนโต๊ะหม่าล่าทั่งเสียบไม้ ถูกเช็ดหายไปในชั่วพริบตาเหมือนใช้ยางลบ
ทั้งห้องเหมือนถูกรีเซ็ตกลับสู่สภาพจากโรงงาน
แม้แต่เก้าอี้ที่วางเอียงอยู่ข้างโต๊ะสี่เหลี่ยมสองตัวทางขวาก็ถูกจัดเข้าที่เข้าทางอย่างเรียบร้อย
…จู่ๆ ก็รู้สึกว่าค่าส่วน 50 ส่วนสำหรับการบำรุงรักษานี้คุ้มค่าน่าดู
ความสุขที่ไม่ต้องทำความสะอาดหลังร้านปิดนี่ใครจะเข้าใจบ้าง
หลิงจิงเข้าใจ
นั่นหมายความว่าหลังจากเตรียมอาหารเสร็จ กินอิ่มแล้ว เธอก็ไปพักผ่อนได้เลย