ภายในเมืองจื่อเฉิง
หลังกระท่อมไม้หลังหนึ่ง อ่างหินใบใหญ่โชนไฟลุกไหม้
สิ่งที่ถูกเผาอยู่ภายในคือเสื้อผ้าตัวหนึ่ง
ผู้คนนับสิบยืนล้อมรอบอ่างหิน มองดูเสื้อผ้าสีน้ำเงินเข้มตัวนั้นถูกเปลวเพลิงกลืนกิน
ศพของเพื่อนร่วมทีมที่ตายไปนั้นหาไม่พบ อีกทั้งในเมืองก็ไม่อนุญาตให้ผู้คนตั้งป้ายหลุมศพตามอำเภอใจ หากต้องการไว้อาลัยต้องรอถึงปลายเดือนเท่านั้น
ปลายเดือนนั่นช้าเกินไป ต่อให้จะตั้งหลุมฝังศพเสื้อผ้าให้เพื่อนร่วมทีม ก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นในกลุ่มของพวกเขาจะมีใครเหลือรอดชีวิตอีกกี่คน
วันสิ้นโลกก็เป็นเช่นนี้ ไม่มีใครรับประกันได้ว่าวันใหม่จะไม่ใช่วันตายของตนเอง
ชายคนหนึ่งย่อตัวลง แกะห่อผ้าที่ถืออยู่ในมือออกทีละชั้น
เผยให้เห็นเครื่องเล่นเกมขาวดำที่ซ่อนอยู่ข้างในสุด
เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้ววางเครื่องเล่นเกมขาวดำลงในอ่างหิน
เปลวไฟเลียลามไปบนเปลือกพลาสติกของเครื่องเล่น ส่งกลิ่นฉุนระคายจมูกออกมา
"ปกติฮอลล์ชอบเช็ดเครื่องเล่นเกมนี่ที่สุด บอกว่ารอให้วันสิ้นโลกจบลง จะขอต่อไฟเล่นด่านที่ยังผ่านไม่ได้..." ชายคนนั้นพูดได้ครึ่งเดียว น้ำเสียงก็เหมือนติดขัด
ครู่ต่อมาเขาจึงเรียกเสียงของตัวเองกลับมาได้ "พวกเราเผาเครื่องเล่นเกมไปให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะเล่นเกมของเจ้าอย่างมีความสุข ไม่มีความกังวลใจ"
รอบกองเพลิงดังเสียงสูดลมหายใจแผ่วเบาหลายครั้ง
คนตายหมดทุกข์ คนเป็นแบกรับความเจ็บปวดไว้สองเท่า
ผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างโจวเสวี่ยเอ่ยปาก น้ำเสียงค่อนข้างต่ำ "ฮอลล์ชอบหยอกล้อกับพวกเรามากที่สุด เขาอายุน้อย พูดเสมอว่าได้รับการดูแลจากพวกเรา จึงมีหน้าที่ทำให้ทุกคนมีความสุขมากขึ้น ตอนนี้...ตอนนี้หากวิญญาณของเขากำลังมองพวกเราอยู่ ก็คงไม่อยากให้พวกเราโศกเศร้าจนเกินไป"