กลุ่มแรกที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะฉวนฉวนเซียง อย่างหลงเชี่ยนและพวก กินไม้เสียบทั้งหมดในช่องจนหมดในคราวเดียว
กว่าสองร้อยไม้เสียบ
หลิงจิงเป็นคนวางเอง เธอรู้ดี
ตอนแรกคิดว่าไม้เสียบสี่ร้อยกว่าไม้น่าจะขายได้ทั้งเช้า แต่ผลคือคนกลุ่มนี้กินไปคุยไป ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็หมด
——วัตถุดิบที่เสียบไม้ขายนั้นแพงกว่าขายเดี่ยว
อย่างมันฝรั่ง มันฝรั่งเผาหนึ่งลูกขายสี่เหรียญเมือง
แต่ถ้าใส่ในหม่าล่าทั่ง มันฝรั่งหนึ่งลูกเสียบได้สิบไม้ ขายห้าเหรียญเมือง
วัตถุดิบของเธอรับมาแทบไม่มีต้นทุน ต้นทุนมีแค่เครื่องปรุงกับไม้เสียบและจาน ต่ำจนไม่น่าเชื่อ
หลิงจิงเข้าใจดี แขกพวกนี้ก็น่าจะเข้าใจเหมือนกัน
เธอคิดว่าทุกคนคงจะลองดูก่อน
ไม่คิดว่าจะได้รับความนิยมเกินคาด
——พอเก็บไม้เสียบคิดเงินเสร็จ แขกระลอกใหม่ที่นำโดยป้าหยุน เจียซือและเจียเหวินก็นั่งรออยู่ที่โต๊ะแล้ว
คนที่ไม่ได้ที่นั่งถึงกับเริ่มต่อคิวรอเลย
ก็จริง
ไม่มีใครต้านทานเสน่ห์ของหม่าล่าทั่งฉวนฉวนเซียงได้