ฟ้ายังไม่ทันมืด เสียงระฆังสิบครั้งก็ดังขึ้นภายในกำแพงสูง
ผู้คนเริ่มทยอยมารวมตัวกันที่หน้าประตูกำแพงเพื่อรอเข้าด้านใน
เจ้าหน้าที่รักษากำแพงในชุดเครื่องแบบดำยืนประจำการกลุ่มละสี่คน สองคนอยู่ในกำแพง อีกสองคนอยู่นอกกำแพง
สองคนที่อยู่ด้านในจับจ้องไปที่เครื่องตรวจจับสีน้ำเงินตรงทางผ่านกำแพง ส่วนสองคนที่อยู่ด้านนอกทำท่าทางระแวดระวังมองไปรอบ ๆ มือวางอยู่บนด้ามปืนที่เอว
ทางเข้ากำแพงสูงทั้งสามแห่งของจื่อเฉิงล้วนเป็นเช่นนี้
หลังจากเสียงระฆังดังขึ้น แต่ละทางเข้าก็ถูกเพิ่มกำลังอีกสองคน
ผู้คนจำนวนไม่น้อยเริ่มมารวมตัวกันภายในกำแพง รอคอยผู้ที่กำลังกลับมาจากด้านนอก
บ้างก็เป็นห่วง บ้างก็กลัดกลุ้ม
ทางเข้ากำแพงด้านตะวันออก
“ทำไมตาเฒ่าซุนดูสลดหดหู่ขนาดนั้นล่ะ? หน้ายังมีแผลอีก โดนตีมาเหรอ?”
“แกยังไม่รู้เหรอ ช่วงนี้พวกหมาบ้าตีวงล้อมพื้นที่ ทางตะวันออกออกไปแล้วแทบไม่ได้ของเลย คงมีเรื่องปะทะกันละมั้ง” กลุ่มคนที่ยืนมุงพูดคุยกัน
“หมาบ้า? พวกมันมีสิทธิ์อะไรไปตีวงจับจองพื้นที่? ฉันจำได้ว่ามันก็แค่สิบกว่าคนนะ... ในเมืองนี้กลุ่มคนสิบกว่าคนก็ไม่ใช่น้อยเลย อย่างพวกตาเฒ่าซุนเองก็ดูเหมือนจะมีอยู่เจ็ดแปดคนนะ”
“หัวหน้าเหยี่ยวแดงตายแล้ว เรื่องเมื่อสัปดาห์ที่แล้วน่ะ ไม่รู้ว่าพวกหมาบ้าไปพูดอะไรกับพวกเหยี่ยวแดง คนที่เหลือก็เลยไปเข้าพวกกับมันหมดโอ้โห วันนี้มันพาคนออกไปตั้งสามสิบกว่าคน ใครจะไปแย่งได้ล่ะ”
“โอ้ว... มิน่าล่ะตอนที่หลงหย่ากลับมาจากทางตะวันออกวันนี้ถึงได้บ่นพึมพำอยู่คนเดียว”
“พวกเหยี่ยวแดงนั่นไม่ใช่คนดีอะไรเลยนะ ใจโหดมือไว ก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่เหรอที่ก่อเรื่องไว้เยอะแยะ พวกหมาบ้าจะกลืนพวกนั้นลงได้เหรอ?”
“แล้วแกคิดว่าพวกหมาบ้ามันเป็นคนดีมาจากไหนกันล่ะ? อสรพิษกับหนูสกปรกอยู่รวมกันเท่านั้นแหละ”