ป้าหยุนมองดูเด็กหนุ่มสองคนที่ซูบผอมจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก แล้วถอนหายใจ "พวกเจ้าหลายวันแล้วที่ไม่ได้เปลี่ยนเสบียงใช่ไหม?"
นางหยิบผ้าสะอาดที่ซักแล้วออกมาจากแขนเสื้อ คลี่ออก ข้างในมีเสบียงครึ่งก้อน
"พวกเจ้าเอาไป กินก่อนเถอะ พรุ่งนี้ไปกับข้า ดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
"ไม่ต้องหรอก ป้าหยุน พวกเรามีเสบียงนะ"
"มีเสบียงอะไรกัน..." ป้าหยุนเงยหน้าขึ้นมองเจียซือที่นอนเป็นไข้อยู่บนเตียง ใบหน้าของเด็กหนุ่มแดงก่ำ
เด็กสองคนนี้แค่เอาชีวิตรอดยังยากลำบาก นับประสาอะไรกับการไปพบหมอ
"เจ้าอย่ากินก้อนหินนั้นอีก เข้าใจไหม? การยัดก้อนหินใส่ท้องมันอาจทำให้ไม่หิวท้อง แต่พอนานไปคนก็ต้องตาย เข้าใจไหม?" ป้าหยุนดึงตัวเจียเหวินเข้ามาใกล้พลางกระซิบ "เจ้าอยากให้น้องชายของเจ้าอยู่ในห้องนี้และอดอยากเพียงลำพังหรือ?"
เรื่องนี้ถ้าวันนี้สามีของป้าหยุนไม่ได้ออกไปด้วยกันและพบเข้า นางก็คงไม่รู้
เจียเหวินก้มศีรษะลง คำพูดของป้าหยุนแทงใจดำของเขา
หลังจากครอบครัวจากไป สิ่งที่ทำให้เขาฝืนสู้ต่อไปได้ในวันสิ้นโลกที่ไร้ซึ่งความหวังนี้วันแล้ววันเล่า ก็คือเจียซือ
"เร็วเข้า เก็บไว้"
ป้าหยุนยัดเสบียงครึ่งก้อนที่ห่อไว้ใส่มือเขา "พรุ่งนี้ไปกับข้า ไปดูด้วยกัน หลงเชี่ยนกับพวกนั้นไม่เหมือนพวกหมาโรคพิษสุนัขบ้า บางทีอาจเจอที่ที่เก็บผลึกหรือสิ่งของได้ก็ได้ ถ้าหาเงินมาได้... พวกเราจะรวมเงินกัน ช่วยหาเงินค่ายาให้เจียซือ!"
ได้ยินป้าหยุนพูดอย่างนี้ เจียเหวินหันไปมองเจียซือที่หน้าแดงปลั่งอยู่บนเตียง แล้วคิดถึงผลึกเล็ก ๆ สองก้อนที่เหลืออยู่
เขากัดฟัน "...ตกลง ขอบคุณนะ ป้าหยุน"
...
"ความลับอะไร?"
ในกระท่อมไม้อีกแห่งหนึ่ง ใต้แสงเทียนริบหรี่ที่จุดไว้ หญิงสาวที่กำลังดื่มน้ำเพื่อบรรเทาความหิวจึงถามขึ้น