แดดเริ่มแรงขึ้น อุณหภูมิก็สูงตาม อากาศอบอ้าวระอุเป็นระลอก
ในชาติก่อน หลี่เซียงตงตอนแก่ชินกับการไปนั่งผึ่งแดดกลางฤดูหนาวเป็นเพื่อนพวกคุณตาคุณยายในหมู่บ้านจัดสรร
เพราะความเคยชิน เขาจึงนั่งอยู่บนขั้นบันไดหินหน้าประตูบ้าน จนกระทั่งแดดส่องจนรู้สึกกระสับกระส่ายถึงค่อยได้สติ
เขาด่าตัวเองในใจว่าโง่จริง ๆ กลับมาเกิดใหม่เป็นหนุ่มเต็มตัวแล้วยังจะมานั่งตากแดดอีกทำไม แถมแดดหน้าร้อนยังแรงขนาดนี้ ไม่ใช่คนป่วยแล้วจะเป็นอะไร
จากนี้ไปต้องปรับใจให้หนุ่มเข้าไว้ ตอนนี้เขาไม่ใช่คนแก่แล้ว!
“อาสาม เช็ดโต๊ะเสร็จแล้วครับ”
“หนูกับพี่ช่วยกันเช็ดตั้งใจมากเลยนะคะ คราบน้ำมูกด้านหลังโต๊ะก็เช็ดออกหมดแล้วด้วย”
หลานสาวสองคนช่วยกันทำงานอยู่กลางแดดตั้งนาน ใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะเดินมาหาเขาพลางยกยอตัวเอง พวกเธอกลัวว่าอาสามจะไม่พอใจ เพราะยังรอกินไอศกรีมครีมอยู่
“จริงเหรอ?”
หลี่เซียงตงเดินไปตรวจดูรอบหนึ่ง เช็ดได้สะอาดเอี่ยมจริง ๆ
“เดี๋ยวอาสามไปสหกรณ์ร้านค้า ซื้อไอศกรีมครีมให้พวกเธอสองคนนะ”
“ได้เลยค่ะ อาสาม”
สองพี่น้องหลี่เสี่ยวเหมยกับหลี่เสี่ยวหลานได้คำตอบที่รอคอย ก็พากันดีใจจนเนื้อเต้น!
หลี่เสี่ยวเทาพาน้องชายสองคนไปนั่งหลบร่มใต้ต้นพุทรา ทั้งสามนั่งยอง ๆ คุยกันจ้อกแจ้ก วางแผนจะเอาไม้ไปแหย่รังมดเล่น พอได้ยินหลี่เซียงตงบอกว่าจะไปสหกรณ์ร้านค้า พวกเขาก็หันมามองพร้อมกัน