ร้านสหกรณ์ที่อยู่ใกล้บ้านตระกูลหลี่ที่สุดตั้งอยู่ตรงปากตรอก มองจากด้านนอกแล้วหน้าร้านไม่ใหญ่ แต่ของข้างในมีครบครันทีเดียว
ชาวบ้านละแวกนี้ถ้าจะซื้อของชิ้นใหญ่ก็มักไปห้างสรรพสินค้าแถวหวังฝู่จิ่ง ส่วนของใช้ประจำวันขาดเหลืออะไรในบ้านก็มาซื้อที่นี่กัน
ตอนนี้พนักงานขายหลายคนนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ร้านสหกรณ์ พากันจับกลุ่มคุยเรื่องซุบซิบบ้านไหนสักบ้าน หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูดไม่หยุด มือก็ถือไม้นิตสองเล่มถักเสื้อไหมพรมไปด้วย
พอได้ยินเสียงเปิดประตู เธอก็เงยหน้ามองคนที่เข้ามา แล้วถามพลางถักเสื้อต่อว่า “เสี่ยวเจียงมาซื้อซีอิ๊วหรือจ๊ะ?”
เธอกำลังคิดอยู่พอดีว่าเด็กคนนี้มาซื้อซีอิ๊วแต่ไม่เห็นเอาขวดมาด้วย แล้วก็ได้ยินเสียงหลี่เซียงตงทักทาย จึงเพ่งมองอีกครั้ง “อุ๊ย ตงจื่อ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่จ๊ะ?”
“คุณป้าจาง ผมกลับมาสักพักแล้วครับ เป็นผมเองที่ไม่ดี ไม่ได้แวะมาเยี่ยมป้าเลย”
คุณป้าจางเป็นเพื่อนเก่าแก่ของแม่หลี่ แม่หลี่อาศัยคุณป้าจางซื้อผ้าตำหนิกับขนมอบแตกหัก ซึ่งเป็นของที่คนอื่นอยากซื้อก็ซื้อไม่ได้
ที่สำคัญคือเวลาแม่หลี่มาซื้อของที่ร้านสหกรณ์ จะไม่มีใครโกงน้ำหนัก เรื่องตาชั่งโกงนั้นมีอยู่ทุกยุคทุกสมัย
แน่นอนว่า บ้านคุณป้าจางเองก็ไม่เคยขาดถ่านหิน
“โธ่เอ๊ย เด็กคนนี้อย่าคิดมากเลย ป้าไม่ได้หมายความอย่างอื่นสักหน่อย แค่ไม่ได้เห็นหน้ามาพักใหญ่แล้ว เมื่อกี้ตอนเข้ามาป้ายังจำแทบไม่ได้เลย ทำไมคนอื่นกลับจากชนบทแล้วดำคล้ำผอมแห้งกันหมด แต่เธอกลับขาวกว่าเมื่อก่อนอีกล่ะ?”