โจวยวี่ฉินเห็นสามีทำท่าเซ่อซ่า ก็อดหัวเราะแล้วพูดไม่ได้ว่า “งั้นก็เรียกสิ”
“เรียกอะไร?”
“เรียกแม่ เรียกย่าก็ได้ทั้งนั้น”
“สหายโจวยวี่ฉิน ตอนนี้คุณชักจะได้ใจไปหน่อยแล้วนะ อยากให้ผมจัดการคุณหรือไง?”
หลี่เซียงตงขยับเข้าไปหาแล้วกอดเธอจากด้านหลัง มือทั้งสองข้างก็อยู่ไม่สุข ลูบตรงนี้ที แตะตรงนั้นที
โจวยวี่ฉินอุ้มลูกสาวอยู่ จึงทำได้เพียงปล่อยให้มือใหญ่คู่หนึ่งลูบไล้ไปทั่วร่าง พอทนไม่ไหวก็เริ่มบิดตัวขัดขืน
“รีบปล่อยนะ ถ้ายังทำแบบนี้ ฉันโกรธจริง ๆ แล้ว!”
“ได้ ๆ ผมไม่ซนแล้ว อย่าขยับ ให้ผมกอดสักพักนะ”
หลี่เซียงตงกอดภรรยาเงียบ ๆ สูดกลิ่นหอมของสบู่จากตัวเธอ อ้อมกอดหลังห่างหายไปหลายสิบปีนี้ทำให้ใจเขาสงบอย่างบอกไม่ถูก
สองสามีภรรยากอดกันนิ่ง ๆ จนหลี่เสี่ยวจูร้อนใจ ขาอวบป้อมคู่นั้นเพิ่งก้าวออกไปได้สองก้าวก็ถูกดึงกลับมาอีก
เธอหันขวับ จ้องพ่อแม่ด้วยดวงตากลมดำเป็นประกาย ก่อนเผยฟันซี่เล็กสองซี่แล้วร้องว่า “แม่...พ่อ...ตี...”