ตอนนี้หลี่เซียงตงคิดไว้แล้ว ขอแค่ภรรยามีความสุข ต่อให้ไม่เอาที่ดินก็ช่าง
แต่เมื่อเจอพ่อหลี่กับคุณหลี่คอยซักไซ้ไม่หยุดว่าทำไมถึงลังเล เขาก็ต้องหาข้ออ้างสักอย่างมาหลอกให้พ้นเรื่องไป
ขณะที่กำลังเค้นสมองคิดคำพูดอยู่ ประโยคหนึ่งของพี่รองหลี่ก็ช่วยชี้ทางให้
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องโง่เง่าที่เคยทำไว้ในชาติก่อน จึงกัดฟันพูดออกไปตามน้ำ
“พี่รองพูดถูกแล้ว ที่ผมลังเลเมื่อกี้ก็เพราะก่อนกลับเข้าเมืองไม่กี่วัน ตอนตัดหญ้ามาเลี้ยงหมู ผมไม่ทันระวัง เกือบทำหมูของหมู่บ้านตายยกคอก”
ลานบ้านพลันเงียบกริบ...
ทุกคนมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ แม้แต่ปู่กับย่าของเขายังส่ายหน้าไม่หยุด
คุณหลี่กระทืบเท้าเดินเข้ามาทุบตีเขา “ไอ้ไม่ได้เรื่อง! แค่ตัดหญ้ามาเลี้ยงหมูยังทำไม่เป็น แกจะทำอะไรเป็นบ้าง!”
พ่อหลี่โมโหจนถอดรองเท้า เตรียมเข้ามาตีเขา “ไอ้ลูกเวร ทำอะไรก็ไม่สำเร็จสักอย่าง แต่เรื่องก่อเรื่องนี่เป็นที่หนึ่งเลยนะ!”
ถ้าไม่ใช่เพราะคิดข้ออ้างอื่นไม่ออก หลี่เซียงตงคงไม่พูดเรื่องนี้หรอก เขาหลบไปพลางร้องไปพลางว่า “ผมไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย! อีกอย่างหมูก็ไม่ได้ตาย แค่ท้องเสียอยู่หลายวันเอง!”
คำพูดนี้เขาไม่ได้โกหก ตอนนั้นเขาเพิ่งได้รับข่าวว่าตัวเองจะได้กลับเข้าเมืองในเร็ว ๆ นี้
พอทำงานก็มัวแต่ดีใจ ไม่ได้ใส่ใจเรื่องตัดหญ้ามาเลี้ยงหมูเลยสักนิด แถมยังไม่รู้ด้วยว่าหมูของส่วนรวมในหมู่บ้านกินอะไรเข้าไป