「ตงจื่อ ในที่สุดนายก็ออกมาแล้ว!」
หลี่เซียงตงเดาไม่ผิด คนที่มาหาถึงบ้านคือเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขาจริง ๆ ชายหนุ่มที่ยืนพูดอยู่ตรงหน้าตัวไม่สูง ผิวคล้ำแดด
เขาชื่อเซี่ยงหลิน ตัดผมสั้นเกรียน ทั้งที่เป็นคนรุ่นไหหลำที่เพิ่งกลับเข้าเมือง แต่กลับดูเหมือนนักโทษใช้แรงงานที่เพิ่งพ้นโทษมาไม่มีผิด
ยุคนี้ยังไม่ใช่อีกหลายสิบปีข้างหน้า หากออกจากบ้านด้วยทรงผมนักโทษแบบนี้ คงโดนคนหัวเราะเยาะแน่
「นายอืดอาดอะไรอยู่ในบ้านน่ะ? ถ้ายังไม่ออกมาอีก แดดคงเผาฉันกับเสี่ยวหลินจนละลายแล้ว!」
นี่คือเพื่อนสนิทอีกคนของเขา จางเซิน พวกเพื่อน ๆ ชอบเรียกเขาว่าซานมู่
หลี่เซียงตงยืนยิ้มมองพวกเขาอยู่ตรงประตูบ้าน ก่อนเอ่ยว่า 「ซานมู่ นายควรเอาอย่างเสี่ยวหลินนะ ตัดผมให้สั้นหน่อย จะได้เย็นสบาย」
เซี่ยงหลินกลอกตาใส่เขา ก่อนอธิบายว่า 「สำนักงานเขตจัดให้ฉันไปเป็นเด็กฝึกงานที่ร้านตัดผม พอช่างเก่าแก่ในร้านเห็นว่าฉันกับอีกคนทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง ก็เลยให้เราสองคนฝึกมือกันเอง สุดท้ายก็กลายเป็นสภาพอย่างที่เห็นนี่แหละ」
จางเซินแสยะยิ้ม เผยฟันขาววับ 「เสี่ยวหลิน เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าอีกคนนั่นเป็นยังไงบ้าง เขาก็ตัดทรงนักโทษใช้แรงงานเหมือนกันหรือเปล่า?」