เฉียนปินผลักหลี่เซียงตงที่โน้มหน้าเข้ามาจ้องตาเขาออกไปอย่างจนใจ ก่อนพูดว่า “ฉันไม่ได้เมาจริง ๆ”
หลี่เซียงตงยิ้ม “งั้นเราสองคนช่วยกันเก็บโต๊ะเถอะ”
“มะ...ไม่เป็นไร...ไม่ต้องหรอก...พรุ่งนี้ตื่นแล้วฉะ...ฉันค่อยเก็บเอง”
อาเจ๋อจู่ ๆ ก็พยุงโต๊ะ ฝืนลุกขึ้นยืน โซเซไปสองสามที เกือบจะล้มลงไป หลี่เซียงตงรีบประคองเขาไว้ “นายนั่งลงก่อนเถอะ”
เขากดอาเจ๋อให้นั่งลงบนเก้าอี้ จัดท่าให้นั่งดี ๆ แล้วหยิบกระติกน้ำร้อนมาเทน้ำให้เขา รวมถึงเซี่ยงหลินกับจางเซินที่เมาจนสติเลือนราง คนละแก้ว
“เสี่ยวหลินจื่อ ซานมู่ ดื่มน้ำหน่อย พอสร่างเมาแล้วเราก็กลับกัน”
ถ้าเป็นชาติที่แล้ว หลี่เซียงตงคงปัดก้นเดินกลับไปแล้ว ไหนเลยจะมาคอยดูแลพวกขี้เมาสามคนนี้
แต่ตอนนี้เขาทำแบบนั้นไม่ได้ อย่างไรเสียเขาก็มีชีวิตมากกว่าคนอื่นมาหลายสิบปี เรื่องน้ำใจมนุษย์แค่นี้ยังพอเข้าใจ
อีกอย่าง ในห้องมีจานชามวางระเกะระกะ กระดูกถูกทิ้งเกลื่อนพื้น หากพวกเขาไม่เก็บกวาด จะให้พ่ออาเจ๋อมาจัดการแทนหรือไง?
พอได้ยินเสียงน้ำไหลจากก๊อกน้ำในลานบ้าน พ่ออาเจ๋อก็ออกมาจากห้องปีกตะวันออก เห็นเฉียนปินกำลังล้างชามอยู่ จึงพูดว่า “วางไว้เถอะ ไม่ต้องให้พวกเธอลงมือหรอก ดื่มกันพอแล้วก็รีบกลับบ้าน อย่าให้คนที่บ้านเป็นห่วง”
หลี่เซียงตงเดินออกมาจากห้องหลัก โยนผ้าเช็ดโต๊ะให้เฉียนปิน “คุณลุงไม่ต้องห่วงครับ พวกเราสองคนยังต้องรอเสี่ยวหลินจื่อกับซานมู่สร่างเมา ว่างอยู่พอดี งานก็ไม่ได้เยอะ เดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้วครับ”
เฉียนปินรีบเสริมว่า “คุณลุงกลับเข้าไปพักเถอะครับ”